သူက်မထက္ အသက္ ၃၀ နွစ္ၾကီးတယ္
က်မငယ္ရြယ္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ေတြကို ကေသာင္းကနင္းထမ္းရြက္ေနခဲ့ျပီ
သူ႔ရဲ႕လက္ပိန္ပိန္ေလးေတြက ပခက္ၾကိဳးကို တင္းတင္းဆြဲကိုင္
လွုပ္ရမ္းလို႔ ကမၻာၾကီးတခုလံုးကို ပိုင္ဆုိင္ရသလို ေက်နပ္ေနခဲ့တယ္
တခါတခါ သူဘာၾကဳိက္တတ္တယ္ဆုိတာကိုေတာင္စဥ္းစားမရတတ္ေပမယ့္
သူ႔မိသားစုရဲ့ အၾကိဳက္ကိုေတာ့ တဦးခ်င္းဆီ အေသးစိတ္မွတ္မိေနတတ္တယ္
ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘ၀ရဲ့အလွအပဆံုး အခ်ိန္ေတြကို သူဘယ္လိုအင္အားေတြနဲ႔
ျဖတ္သန္းခဲ့ပါလိမ့္ အျမဲ သိခ်င္ေနတဲ့ ေမးခြန္းတခုကို သူ႔ကို တခါမွ မေမးဘူးခဲ့ပါ သူ႔ဘ၀ အေမာေတြကို ေဘးလူ တေယာက္အေနနဲ့ ျမင္ၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္
သူကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့ ေနခဲ့သတဲ့ေလ သူေမာပန္းခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြကို ျပန္လည္ တူးဆြတုိင္း
သူ႔မ်က္နွာမွာ ေက်နပ္ျပံဳးေတြပဲ ရွာေတြ႔ခဲ့တယ္
နာက်ည္းေနတဲ့ ပံုရိပ္ .. ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္ဘူးခဲ့ သူမေမာပန္းခဲ့ဘူးလား
ဘယ္လိုအင္အား ေတြက သူရပ္တည္နုိင္ေအာင္ ျပဳေပးခဲ့ပါသလဲ နားမလည္နုိ္င္ခဲ့တယ္
ကိုယ့္ဘ၀တခုလံုးကို ေပးဆပ္ျခင္းနဲ႔ ရပ္တည္နုိင္ဖုိ႔ ူဘယ္လို
စိတ္ဓါတ္ေတြထားခဲ့သလဲ
အေရအတြက္နည္းေပမယ့္ နွိုင္းဆလို႔ မရတဲ့ ေမတၱာေတြ သူေပါမ်ားခဲ့တယ္
အရာရာကို ကိုယ့္အတြက္ ေမ့ေလ်ာ့ျပီး သူေပးဆပ္ခဲ့တယ္
သူဘယ္လို အနစ္နာခံနုိ္င္ပါသလဲ သူက မွတ္တမ္းမ၀င္ေပမယ့္ သူ႔ေစတနာေတြကေတာ့
ေက်ာက္သားထက္ တည္ျမဲေနသလို ခိုင္မာတည္ရွိေနခဲ့တယ္
အရာရာတုိင္းကိုေပးဆပ္ဖုိ႔အတြက္ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကို
သိုေလွာင္ထားပါသလဲ
သူရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာက မိသားစုအတြက္ မရွိမျဖစ္တဲ့ ေနရာတခုေလ
သူအားငယ္စြာနဲ႔ ရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာတခုဟာ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးၾကီးမားတယ္ဆိုတာ
သူမသိေလေရာ့သလား အရာရာထက္ၾကီးျမတ္တဲ့ နွိုင္းတုလို႔ မရတဲ့ ေနရာ တခုက သူ…သူ
သူ႔ကုိပိုင္ဆုိင္ခြင့္ေပးေသာ ကံတရားအား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
(ေမေမ…. အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ)