အတိတ္တို႔လြန္ေသာ္



ဘာအေၾကာင္းမွမေတြးပဲ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး အိပ္ျပစ္လုိက္ဖုိ႔ စဥ္းစားေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာေတာ့ မေအာင္ျမင္ေပ ။ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းတြင္းနွင့္အျပိဳင္ေအးေနေသာ ကားေပၚမွ အဲယားကြန္းက အညိွုဳးၾကီးၾကီးနဲ႔ သူ႔တာ၀န္သူထမ္းရြက္လို႔ေနေပသည္။
အျပင္ကိုေငးၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ေတြက ေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့သည္ ။
က်ြန္မတေယာက္တည္းသာအိပ္လို႔လဲမေပ်ာ္၊အဲကြန္းကလဲေအးကေအးနွင့္အလြန္အမင္းကို ဒုကၡေရာက္ေနသည္။
ေခါင္းထဲလည္းေအးခဲေနျပီျဖစ္သလို အေတြးေတြလည္း ဟိုဒီပ်ံ႕ကာနွင့္ မုိင္တုိင္ေတြလည္း တစ္တိုင္ျပီးေက်ာ္လြန္လာခဲ့သည္။

ကားကတုန္႔ကနဲရပ္လိုက္မွသတိျပန္၀င္လာသည္ကားဆရာ၏ စကားသံအခ်ိဳ႕ကိုလည္းၾကားရသည္ ဘာေတြမွန္းေတာ့မသိ နားမေထာင္ တာလည္းျဖစ္နုိင္သလို မၾကားတာလည္းျဖစ္နုိ္င္သည္။ နာရီၾကည့္လုိက္သည္၂နာရီ၊ ကားေပၚမွလူေတြကလည္း တေယာက္ျပီးတေယာက္ ဆင္းသြာ းၾကသည္။ ကားထဲမွအျပင္သို႔ေရာက္ေသာ္ ပထမဆံုးခံစားလိုက္ရသည္က ခပ္ျပင္းျပင္းရွိလွေသာ ေလ….ေလေျပလို႔ေတာ့ နာမည္ မတပ္ခ်င္ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ြန္မမ်က္နွာကို နူးညံ့ညင္သာစြာတိုက္ခတ္ မသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုအကဲခတ္လိုက္ေသာ္ စားေသာက္ဆုိင္တဆိုင္ေရွ႕ျဖစ္သည္အရမ္းေအးသည့္ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေလာက္ေသာက္လိုက္ရရင္ အဆင္ေျပနုိင္မည္မွန္းသိရက္နွင့္ ထိုဆုိင္ထဲသို႔ က်ြန္မ မသြားျဖစ္ခဲ့ေပ။လက္ေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚေျချပစ္လက္ျပစ္ထိုင္ရင္း ခရီးသြားေနၾကတဲ့ ကားေတြကလည္း က်ြန္မေရွ႕မွလွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ေျပးသြားတာကို ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တြင္ကပ္ပါလာသည့္ေဆာင္းရနံ႔သင္းသည့္ေလၾကမ္းမ်ားကလည္း က်ြန္မဆံပင္ေတြ လြင့္ခါသြားသည့္အထိ တုိက္ခတ္နုိင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်နပ္္စြာနွင့္ က်ြန္မ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဆက္ထုိင္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚျပန္တက္ေသာ ခရီးသည္မ်ားစံုခါနီးမွ ကၽြန္မလည္းကားဆီသို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ထုိင္ခံုဆီသို႔အၾကည့္မ်ားကို ပို႔ထားေသာ္လည္း က်ြန္မျမင္ကြင္းထဲကို ဇြတ္တုိး၀င္လာေသာ အရာတခုကို က်ြန္မသတိထားမိသည္ ။ ပထမ မ်က္ခံုးထူထူေတြျဖစ္သည္ ေနာက္ ေမ့ေစ့ေအာက္မွ မွဲ႔နက္ကေလးတလံုးျဖစ္သည္ ။ (သူ)လို႔ က်ြန္မနွုတ္ကရြတ္မိလားမရြတ္မိလား ေသခ်ာမသိပါ ။ က်ြန္မအျမင္မွားတာလား ၊ အမွားျမင္တာလား မေတြးခ်င္ပါ ။ ဒါေပမယ့္ ထိုသူ၏ မ်က္၀န္းမ်ားသည္ က်ြန္မရင္းနွီးေသာ မ်က္၀န္းမ်ားမဟုတ္ပါ ။ အၾကည့္ေတြအားလံဳးကို လႊဲကာ က်ြန္မေနရာဆီသုိ႔သာ က်ြန္မ လွမ္းလာမိေတာ့သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အေၾကာင္းမေတြးတာအေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္မည္ဆိုတာ က်ြန္မကိုယ္က်ြန္မေကာင္းေကာင္းသိေလသည္။ ကၽြန္မေခါင္းေပၚတြင္ တည့္တည့္ဖြင့္ထားေသာ အဲကြန္းကိုလည္း အျပစ္ မတင္ေတာ့ပဲ အိပ္ဖို႔စဥ္းစားလိုက္သည္။ အျမင္ေတြေ၀၀ါးေနေသာ က်ြန္မမ်က္လံုးကို ဆရာ၀န္ျပဖို႔ သင့္ျပီဟုေတြးရင္း လက္မွ နာရီကိုၾကည့္လုိက္သည္ မနက္ ႏွစ္နာရီခြဲျပီ ။
အျပင္ကနွင္းကအျပင္အတြက္ေအးသလို ကားထဲက အဲကြန္းကက်ြန္မအတြက္ေအးသည္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္မမ်က္လံုးမွိတ္ ၾကိဳးစားျပီးအိပ္ျပစ္လုိက္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ ………

အတိတ္တို႔လြန္ေသာဒုတိယပိုင္းဆက္ရန္........

(ဟိန္းေလး)

ဒုတိယပိုင္း..........

ဒီဘူတာရံုရဲ့ ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနခဲ့တာ တစ္နာရီခြဲျပည့္ေတာ့မည္။ က်ြန္မရဲ့အၾကည့္ေတြကို ေနရာအနွံ႔သို႔ျဖန္႕က်က္ထားေသာ္လည္း ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူက ခုထိရွာလို႔မေတြ႔။ ရထားဆိုက္ခ်ိန္ကို မွားေျပာလိုက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္တိုရမည္လား ၊ နာရီကို မတြက္ၾကည့္ပဲ လာၾကိဳဖို႔ေျပာလိုက္ေသာ ကၽြန္မကိုကၽြန္မအျပစ္တင္ရမည္လား မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေခ်။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညေန သံုးနာရီေတာ့ခြဲေတာ့မည္ ။ ကၽြန္မရွာေနခဲ့သူဟာ အသားျဖဴလာမွာလား ပိုညိဳသြားမွာလား ၊ အရင္လို ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔လား ဆိုတာကို ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲပံုေဖာ္ရင္း ေလွခါးတစ္ခုဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြားသည္…….

ကၽြန္မေတြးထင္သလို အသားျဖဴမေနပါ ဆံပင္ေတြရွည္မေနပါ အရင္ကထက္ပိုၾကည့္ေကာင္းလာတာေတာ့ေသခ်ာသည္။
လ အေတာ္အတန္ၾကာမွ တခါျပန္ေတြ႔ဘူးေသာ သူဟာ ကၽြန္မစိတ္ကူးထဲက ပံုရိပ္ကဲ့သို႔ထပ္တူက်သည္ ။ေန႔လည္နွစ္နာရီထဲကရထားဆိုက္ကာ သံုးနာရီခြဲထိထိုင္ေစာင့္ေနရေသာ ကၽြန္မအား ေစာင့္ေနရတာၾကာျပီလားေမးသည္ ။ ၾကာလည္းျပသနာမရွိပါဘူးေပါ့ ၊ သူကၽြန္မကိုအားနာရမွာကိုလည္းကၽြန္မ မလိုလားဘူးေလ၊။ ဒါ့ေၾကာင့္ မၾကာေသးပါဘူးလို႔ပဲ ေျပာမိပါတယ္ ၊ ခရီးပန္းလာလို႔ေခါင္းထဲေနာက္က်ိျပီး ဗိုက္ထဲကလည္းေအာင့္လာျပီမို႔ နီးစပ္ရာ မုန္႔ဆုိင္တဆိုင္ဆီသို႔ အထုပ္အပိုးေတြဆြဲကာ သူ႔ရဲ့ဦးေဆာင္မွုေနာက္ကထပ္ခ်ပ္မကြာလုိက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူမွာေပးတဲ့မုန္႔ေတြနဲ႔
သူ၀ယ္ေပးေသာေဆးအား အလ်ွင္အျမန္ေသာက္လုိက္ရကာ ထိုဆိုင္ေလးတြင္ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္မ်ားကို ေ၀ဒနာမ်ားျဖင့္ ကုန္ဆံုးလိုက္ရေလသည္။ ၀ါးတားတားျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္မ၏ အျမင္မ်ားအား သူ႔ဆီကို ေရာက္တခ်က္ မေရာက္တခ်က္ နွင့္ အလုပ္မ်ားေနသည္ ။ ကၽြန္မေရွ႕မွာသူရွိေနတာဟာ အိပ္မက္မ်ားလား တကယ္လားဆိုတာေ၀ခြဲရခက္ေနေလာက္ေအာင္ ေခါင္းကေနာက္က်ိေနသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သူနဲ႔ ခုလိုအတူရွိေနရျခင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ အိပ္မက္မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါဆုေတာင္းမိေနမွာ ေသခ်ာေလသည္။ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မတည္းမည့္အိမ္သို႔ သူလိုက္ပို႔ျပီး က်ြန္မနွင့္အဲ့ဒီညေနေလးမွာ ခဏတာခြဲခြာခဲ့ၾကေလသည္။
ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းနွင့္ အရမ္းသပၸါယ္လွေသာေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးရဲ့ အရိပ္အာ၀ါသ က ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ မြမ္းက်ပ္မွုကို ခဏအတြင္းေျပေပ်ာက္ေစသည္။ခ်ိန္းထားေသာအခ်ိန္ထက္ေနာက္က်မွေရာက္လာမည္မွန္းသိရက္နွင့္ ကၽြန္မက ၾကိဳေစာင့္ေနမိသည္။
လက္၀ဲရစ္နွင့္လက္ယာရစ္မွားျပီးဖူးမိရန္ေျပာမိ သျဖင့္ က်ြန္မကို ဘာမွမသိတဲ့ ငပိန္းေလးဟု ေလွာင္ေျပာင္ေခၚခဲ့ေသးသည္။ သူ႔ေမြးရက္က ဘယ္ေန႔လဲဆိုတာ ကၽြန္မကို မေျပာျပခဲ့သလို ကၽြန္မေမြးရက္ဘယ္ေန႔ပါဆိုတာလည္း ကၽြန္မအားမေမးခဲ့ေခ်။ ကၽြန္မသိခ်င္ခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္မတမင္မေမးျဖစ္တာလဲျဖစ္နုိင္ပါသည္။
ကၽြန္မစိတ္နွင့္ေတြးလွ်င္ၾကိဳက္လွသည္မဟုတ္ပါ ။ဒီလုိသြားလာရျခင္းကိုလည္း ကၽြန္မသိပ္မနွစ္သက္ပါ သုိ႔ေသာ္ သီခ်င္းဆိုျပပါဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုထားေသာ သူ႔အသံကို နားထဲက မထြက္လို႔သာ ကၽြန္မ ယခုေနရာသို႔ေရာက္လာရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္မနွင့္အတူ သီခ်င္းဆိုရတာ၀ါသနာပါေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြသာ အမ်ားၾကီးပါလာခဲ့လွ်င္ ပိုျပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာေသခ်ာေလသည္။ထိုညေနေလးမွာ သူနွင့္ကၽြန္မလမ္းခြဲခါနီး စကားတခြန္းေျပာခဲ့သည္ ကၽြန္မသီခ်င္းဆိုတာ အရမ္းေကာင္းတာပဲဟုျဖစ္သည္။ ကၽြန္မထူးထူးျခားျခားမအံ့ၾသမိပါ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုကဲ့သို႔ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး က်ြန္မအား ေပးလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳတင္ေတြးထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ရံုးပိတ္ရက္မဟုတ္ေပမယ့္ ကစားကြင္းက လူစည္ေနသည္။ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ လူငယ္၊ လူရြယ္ မ်ိဳးစံု ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ ကၽြန္မကေရာ မေပ်ာ္ရႊင္ေနလို႔လား.... ?သူေပ်ာ္ရႊင္ေနလား ၊ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနလား ၊ စိတ္ရွုပ္ေနလား မေတြးခ်င္ပါ ........အေျဖသည္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ အေျဖျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နုိင္လုိ႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မဟန္ေဆာင္စကားေတြကို နားမေထာင္ခ်င္လို႔လဲျဖစ္မည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မနွင့္အတူရွိေနရျခင္းကို ေပ်ာ္ရဲ့လားဆုိတာ မေမးျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မကေတာ့ျဖင့္ သူနွင့္အတူရွိေနရျခင္းအတြက္ ေျပာမျပနိုင္ေလာက္ေအာင္ေပ်ာ္သည္ ။ ကစားစရာေတြ တခုျပီးတခုကစားသည္ ဘာမွကို စိတ္ထဲခံစားခ်က္မရွိေသာ မခံစားတတ္ေသာ ခေလးတေယာက္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုမ်ိဳးျဖင့္အဲ့ဒီေန႔တြင္ ကၽြန္မသည္ ျပိဳင္ဘက္ကင္းကင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ကစားကြင္းထဲမွ အရုပ္ဆုိ္င္ေလးတဆိုင္ကို ကၽြန္မျမင္လိုက္သည္ အရုပ္ေလးေတြက အျဖဴေရာင္ခ်ည္းေလးေတြ ျပီးမွကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ေဆးေရာင္ကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ခ်ယ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ရုပ္တရက္သူက အရုပ္ေလးတခုကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ကာ ဆုိင္ထဲတြင္ သူ႔စိတ္ၾကိဳက္ အေရာင္ေတြေရြးျပီး စိတ္ပါလက္ပါေဆးျခယ္ေနေလသည္။ တစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးသြားျပီးေနာက္ လွပေသာ အရုပ္ကေလးတရုပ္အျဖစ္သူ႔လက္ထဲတြင္ရွိေနေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေကာ္ဘူးေလးနွင့္ထည့္ကာ က်ြန္မအတြက္ ဆုိျပီးေပးေလသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလို စိတ္လိုလက္ရနဲ႔ က်ြန္မကိုေပးဖို႔ ဒီအရုပ္ေလးအားေဆးျခယ္ခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္မေတြးေနဖို႔အခ်ိန္မရွိေခ် အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ကၽြန္မအရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ျဖစ္သည္။

အတိတ္တို႔လြန္ေသာ္ ဇတ္သိမ္းပိုင္းသို႔.......
(ဟိန္းေလး)

အတိတ္တို႔လြန္ေသာ္

ဇတ္သိမ္းပိုင္း....

ကၽြန္မအတြက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ အေျခအေနတစ္ခု တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳမေတြးထားမိသည္မွာ အၾကီးအက်ယ္မွားယြင္း္မွု တခုျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ မျပန္ခင္ေန႔တရက္မွာ က်ြန္မၾကံဳေတြ႔လိုက္ရေလသည္။

ကၽြန္မသည္ သူေနထိုင္ေသာ ေနရာသို႔ လိုက္ျပေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္ ။ သူေနေသာ အေဆာင္သည္ သူတက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းရဲ့အနီးမွာ ရွိသည္ဟုေျပာခဲ့သျဖင့္ ကၽြန္မသည္ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္မအ၇မ္းကို သိခ်င္ေနခဲ့ေလသည္။ ဒီလိုေတာင္းဆိုခဲ့မွုဟာ ကၽြန္မအတြက္ အမွား အၾကီးၾကီးကို လုပ္မိေၾကာင္းကို ေတာ့ ေနာက္မွသိလို္က္ရသည္။ ထိုေန႔တြင္မွ သူသည္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ခ်ိန္းထားသည္ မိတ္ဆံုစားပြဲကိုလည္းမဖ်က္ခ်င္ က်ြန္မကိုလည္းအားနာနွင့္ သူ႕စိတ္ကို ကၽြန္မအကဲခတ္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မက အေရးၾကီးပါတယ္လုိ႔သာ သူေျပာေနေပမယ့္ သူ႔စိတ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္အတူ ရွိေကာင္းရွိနုိင္သည္ ။ ကၽြန္မေရာက္ရွိေနခဲ့ေသာေနရာနွင့္ ကၽြန္မျပန္ရမည့္ေနရာသည္ အင္မတန္ေ၀းသည္ ။ ျပန္ပို႔ေပးမည္ဟုသူေျပာေသာလည္း စိတ္မပါပဲအလုပ္တခုကို မလုပ္ေစခ်င္ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ တိက်ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကိုခ်ကာ တေယာက္ထည္းကၽြန္မျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က နဲနဲေတာ့ေၾကာက္ေနမိမွာေသခ်ာေလသည္။
လက္ထဲမွာစြဲစြဲျမဲျမဲကိုင္ထားျဖစ္တာေလးက သူေဆးျခယ္ေပးခဲ့တဲ့ မဂၤလာေမာင္နွံအရုပ္ကေလးသာျဖစ္သည္။

ရထားဥၾသဆြဲေလျပီရထားေပၚသာ တက္လိုက္ရသည္ ကၽြန္မရဲ့အၾကည့္ေတြက ဘူတာရဲ့အ၀င္၀ကေနမခြာနုိင္ေသး။ရထားက တျငိမ့္ျငိမ့္နွင့္ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ ထိုအခ်ိန္ထိကၽြန္မေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာသူသည္........................
...............

.....................
.......................
စူးကနဲအလင္းတန္းတခု မ်က္လံုးဆီသို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္၀င္လာသျဖင့္ ကၽြန္မမ်က္လံုးအားဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္ ထို႔ေနာက္တဆက္ထည္း ကားဆရာ၏ အသံကိုထပ္ၾကားရသည္။ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းဆင္းမည့္ခရီးသည္မ်ား ဒီမွာဆင္းလို႔ရပါျပီခင္ဗ်ာ ဟုျဖစ္သည္။
ကၽြန္မလည္းကပ်ာကယာအထုပ္အပိုးဆြဲကာ ထိုေနရာတြင္ ဆင္းလိုက္ရေလသည္။ လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္ မနက္ ေလးနာရီထိုးျပီ
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းက ေအးေနသည္ ကားေပၚကအဲကြန္းလည္းေအးေနအံုးမည္ထင္သည္။ ကၽြန္မလမ္းကိုတေယာက္ထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္း.............

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

(ဟိန္းေလး)