ည စာထမင္းစားေနတုန္း
အခန္းထဲကိုေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔
သူေရာက္လာခဲ့သည္။
ထမင္းစားပါလား ေမးေတာ့
ေခါင္းေလးရမ္းရံုပဲ လုပ္ျပီး မလွုပ္တလွုပ္နဲ႔
က်ြန္ုပ္ေဘးမွာ သူ၀င္ထုိင္လိုက္သည္
ဘာျဖစ္တာလဲေမးေတာ့သူခ်က္ခ်င္းမေျဖနုိင္
အရင္ေန႔ေတြက က်ြနုပ္ဆီလာလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး ရယ္စရာေမာစရာမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာသူသည္
ဒီေန႔ေတာ့ ထူးျခားေနသည္လို႔ ထင္မိသည္။
သူကက်ြနုပ္ကို......
ငါ့ကိုတေနရာရာလိုက္ပို႔ေပးပါလားလို႔ က်ြနု္ပ္ထံေတာင္းဆိုလာခဲ့သျဖင့္
စားလက္စ ထမင္းပန္းကန္ကို တန္းလန္းထားခါ
က်ြနု္ပ္နွင့္သူ အျပင္သို႔ထြက္လာျဖစ္ေတာ့သည္။
မုိးေကာင္းကင္မွာ အဲ့ဒိအခ်ိန္က မိုးေတြညိဳ႔မွိုင္းေနခဲ့သည္။
သူ႔မ်က္နွာလိုေပါ့.........
သူသြားခ်င္တာကေတာ့ တေနရာျဖစ္သည္
သုိ႔ေသာ္ က်ြနုပ္ေခၚသြားျဖစ္တာကေတာ့ က်ြနုုပ္တို႔နွင့္ထိုင္လို႔သင့္ေတာ္မည့္
လက္ဘရည္ဆုိင္ တဆိုင္ပင္ျဖစ္သည္။
ေရွ့ေရာက္ေနတဲ့ လက္ဘရည္ေတြေအးေနသည္အထိ
သူ တက်ြနုပ္အား တခြန္းမွ် စကားမေျပာေသးေခ်.......
က်ြနုပ္ေမးမွ .. သူအင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေၾကာင္း
ဘယ္လိုစဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမည္ကို မသိေၾကာင္း က်ြန္ုပ္ဆူမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနပံုရသည္။
က်ြုနုပ္ကိုမတုိင္ပင္ပဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိစၥတခု အဆင္မေျပမွ က်ြနုပ္ထံသို႔ ရင္ဖြင့္ ရျပန္သျဖင့္
က်ြနုပ္အေပၚ တြင္ သူအျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရတာလဲပါမည္။
သုိ႔ေသာ က်ြနုပ္သည္ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူ႔အားအျပစ္တင္ဖို႔ေနေနသာသာ
သနားလို႔သာ ေနခဲ့မိသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြက်လာခဲ့ျပီ
တဖက္၀ို္င္းမွ လူမ်ားလည္း ပန္းကန္ကိုယ္စီကိုင္ကာ ဆုိင္တြင္းသို႔ ၀င္ကုန္ၾကျပီ
သူကေတာ့တခ်က္မွ မလွုပ္ေသး
မုိးက တျဖည္းျဖည္းသည္းလာျပီ...
က်ြန္ုပ္အဖ်ားေပ်ာက္ထားတာ ၂ ရက္ပင္မျပည့္ေသးေပ
သို႔ေသာ သူေနရာမွမထသည့္အတြက္ က်ြုနု္ပ္လဲ ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားခ်ိန္မရျဖစ္ေနစဥ္တြင္
သူ တခြန္းေျပာလာသည္ ......... ဒီမွာပဲခုလိုထုိင္ေနခ်င္တယ္ ..ရမလားတဲ့
က်ြုနုပ္ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ.... က်ြနု္ပ္ဒူးမွာသိသိသာသာကို တုန္လာသည္။
နွုတ္ခမ္းခ်င္းလဲရိုက္လာျပီး....မင္းသေဘာပါ လို႔ေျပာလိုက္ေသာ က်ြနု္ပ္အသံသည္ အင္မတန္ကို တုန္ယင္ေနခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ ္ သူ႔အေတြးနွင့္သူ က်ြနုပ္အား ဂရုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်.....
ဆုိင္ထဲမွ လူမ်ားကလည္း စပ္စုသလို မ်က္လံုးမ်ိဳးျဖင့္ၾကည့္တာ ခံေနရျပီ
ဘယ္လုိ လူေတြလည္းမသိဘူးဆိုျပီး မိုးရြာထဲ မွာ ဆုိင္ထုိင္ေနေသာက်ြနု္ပ္တို႔အား အေတြးမိ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စူးစမ္းတာေတြကိုခံေနရသည္။
သုိ႔ေသာ သူနွင့္က်ြနုပ္ ဂရုမျပဳမိေခ်........ မိုးသဲသဲမဲမဲရြာခ်ခ်ိန္တြင္ သူ႔ေခါင္းတခ်က္ေအာက္သို႔ ငံု႔သြားသည္။
က်ြနုပ္ထင္သည္ သူငိုေနျပီ........
အမတို႔ အထဲ၀င္ထိုင္ပါလားဗ်ာ လို႔ ေျပာလာေသာ စားပြဲထိုးေလးအား က်ြနုပ္ လက္အသာကာျပကာ ေနလိုက္ရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဆဲသြားျပီးျဖစ္သည္။
က်ြနု္ပ္နာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ည ၈း၀၀ ကုိလက္တံက လွမ္းေနျပီ
က်ြန္ုပ္အေဆာင္ပိတ္ေတာ့မည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ဆီက ဘာမွ်မၾကားရေသး..
မုိးစက္ေတြ ေကာင္းကင္က ဆင္းလာတာရပ္သြားေလာက္မွ.........
ျပန္ၾကရေအာင္ ဆိုတဲ့စကားသံထြက္လာသည္။ သူ႔နွတ္ခမ္းေတြ တုန္မေနေပမယ့္
က်ြနုပ္နွုတ္ခမ္းကေတာ့ ျပာနွမ္းေနေလာက္မွာေသခ်ာသည္။
သူဒီလိုေနလိုက္ရတာကိုေက်နပ္သည္ဟုေျပာသည္။
က်ြနု္ပ္ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့အတြက္လည္းသိပ္ေက်းဇူးတင္သည္ ဟုဆုိသည္
ထိုေန႔သည္ ထူးထူးျခားျခားမုိးေရထဲတြင္ လက္ဘရည္ဆုိင္ထိုင္ျဖစ္ေသာ
အသဲကြဲေနေသာ္ က်ြန္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ က်ြနုပ္၏ အေၾကာင္းပဲျဖစ္သည္။
ၾသဂုတ္လ 6 ရက္ ည 8 နာရီ
(ဟိန္းေလး)
အခန္းထဲကိုေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔
သူေရာက္လာခဲ့သည္။
ထမင္းစားပါလား ေမးေတာ့
ေခါင္းေလးရမ္းရံုပဲ လုပ္ျပီး မလွုပ္တလွုပ္နဲ႔
က်ြန္ုပ္ေဘးမွာ သူ၀င္ထုိင္လိုက္သည္
ဘာျဖစ္တာလဲေမးေတာ့သူခ်က္ခ်င္းမေျဖနုိင္
အရင္ေန႔ေတြက က်ြနုပ္ဆီလာလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး ရယ္စရာေမာစရာမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာသူသည္
ဒီေန႔ေတာ့ ထူးျခားေနသည္လို႔ ထင္မိသည္။
သူကက်ြနုပ္ကို......
ငါ့ကိုတေနရာရာလိုက္ပို႔ေပးပါလားလို႔ က်ြနု္ပ္ထံေတာင္းဆိုလာခဲ့သျဖင့္
စားလက္စ ထမင္းပန္းကန္ကို တန္းလန္းထားခါ
က်ြနု္ပ္နွင့္သူ အျပင္သို႔ထြက္လာျဖစ္ေတာ့သည္။
မုိးေကာင္းကင္မွာ အဲ့ဒိအခ်ိန္က မိုးေတြညိဳ႔မွိုင္းေနခဲ့သည္။
သူ႔မ်က္နွာလိုေပါ့.........
သူသြားခ်င္တာကေတာ့ တေနရာျဖစ္သည္
သုိ႔ေသာ္ က်ြနုပ္ေခၚသြားျဖစ္တာကေတာ့ က်ြနုုပ္တို႔နွင့္ထိုင္လို႔သင့္ေတာ္မည့္
လက္ဘရည္ဆုိင္ တဆိုင္ပင္ျဖစ္သည္။
ေရွ့ေရာက္ေနတဲ့ လက္ဘရည္ေတြေအးေနသည္အထိ
သူ တက်ြနုပ္အား တခြန္းမွ် စကားမေျပာေသးေခ်.......
က်ြနုပ္ေမးမွ .. သူအင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေၾကာင္း
ဘယ္လိုစဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမည္ကို မသိေၾကာင္း က်ြန္ုပ္ဆူမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနပံုရသည္။
က်ြုနုပ္ကိုမတုိင္ပင္ပဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိစၥတခု အဆင္မေျပမွ က်ြနုပ္ထံသို႔ ရင္ဖြင့္ ရျပန္သျဖင့္
က်ြနုပ္အေပၚ တြင္ သူအျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရတာလဲပါမည္။
သုိ႔ေသာ က်ြနုပ္သည္ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူ႔အားအျပစ္တင္ဖို႔ေနေနသာသာ
သနားလို႔သာ ေနခဲ့မိသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြက်လာခဲ့ျပီ
တဖက္၀ို္င္းမွ လူမ်ားလည္း ပန္းကန္ကိုယ္စီကိုင္ကာ ဆုိင္တြင္းသို႔ ၀င္ကုန္ၾကျပီ
သူကေတာ့တခ်က္မွ မလွုပ္ေသး
မုိးက တျဖည္းျဖည္းသည္းလာျပီ...
က်ြန္ုပ္အဖ်ားေပ်ာက္ထားတာ ၂ ရက္ပင္မျပည့္ေသးေပ
သို႔ေသာ သူေနရာမွမထသည့္အတြက္ က်ြုနု္ပ္လဲ ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားခ်ိန္မရျဖစ္ေနစဥ္တြင္
သူ တခြန္းေျပာလာသည္ ......... ဒီမွာပဲခုလိုထုိင္ေနခ်င္တယ္ ..ရမလားတဲ့
က်ြုနုပ္ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ.... က်ြနု္ပ္ဒူးမွာသိသိသာသာကို တုန္လာသည္။
နွုတ္ခမ္းခ်င္းလဲရိုက္လာျပီး....မင္းသေဘာပါ လို႔ေျပာလိုက္ေသာ က်ြနု္ပ္အသံသည္ အင္မတန္ကို တုန္ယင္ေနခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ ္ သူ႔အေတြးနွင့္သူ က်ြနုပ္အား ဂရုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်.....
ဆုိင္ထဲမွ လူမ်ားကလည္း စပ္စုသလို မ်က္လံုးမ်ိဳးျဖင့္ၾကည့္တာ ခံေနရျပီ
ဘယ္လုိ လူေတြလည္းမသိဘူးဆိုျပီး မိုးရြာထဲ မွာ ဆုိင္ထုိင္ေနေသာက်ြနု္ပ္တို႔အား အေတြးမိ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စူးစမ္းတာေတြကိုခံေနရသည္။
သုိ႔ေသာ သူနွင့္က်ြနုပ္ ဂရုမျပဳမိေခ်........ မိုးသဲသဲမဲမဲရြာခ်ခ်ိန္တြင္ သူ႔ေခါင္းတခ်က္ေအာက္သို႔ ငံု႔သြားသည္။
က်ြနုပ္ထင္သည္ သူငိုေနျပီ........
အမတို႔ အထဲ၀င္ထိုင္ပါလားဗ်ာ လို႔ ေျပာလာေသာ စားပြဲထိုးေလးအား က်ြနုပ္ လက္အသာကာျပကာ ေနလိုက္ရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဆဲသြားျပီးျဖစ္သည္။
က်ြနု္ပ္နာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ည ၈း၀၀ ကုိလက္တံက လွမ္းေနျပီ
က်ြန္ုပ္အေဆာင္ပိတ္ေတာ့မည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ဆီက ဘာမွ်မၾကားရေသး..
မုိးစက္ေတြ ေကာင္းကင္က ဆင္းလာတာရပ္သြားေလာက္မွ.........
ျပန္ၾကရေအာင္ ဆိုတဲ့စကားသံထြက္လာသည္။ သူ႔နွတ္ခမ္းေတြ တုန္မေနေပမယ့္
က်ြနုပ္နွုတ္ခမ္းကေတာ့ ျပာနွမ္းေနေလာက္မွာေသခ်ာသည္။
သူဒီလိုေနလိုက္ရတာကိုေက်နပ္သည္ဟုေျပာသည္။
က်ြနု္ပ္ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့အတြက္လည္းသိပ္ေက်းဇူးတင္သည္ ဟုဆုိသည္
ထိုေန႔သည္ ထူးထူးျခားျခားမုိးေရထဲတြင္ လက္ဘရည္ဆုိင္ထိုင္ျဖစ္ေသာ
အသဲကြဲေနေသာ္ က်ြန္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ က်ြနုပ္၏ အေၾကာင္းပဲျဖစ္သည္။
ၾသဂုတ္လ 6 ရက္ ည 8 နာရီ
(ဟိန္းေလး)