လြန္ခဲ့တဲ့ (၆၆)ႏွစ္၀န္းက်င္ကာလရဲ႕
တစ္ေန႔ေသာရက္မွာေပါ့.....ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ ေမြးရပ္ေျမ
အညာၿမိဳ႕ေလးကို ျပန္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္...တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အရြယ္ သူ႕ရဲ႕
သမီးငယ္ေလးကို အႏွီးျဖဴေလး ပတ္ၿပီး ေထြးေပြ႕ လို႔....ဇနီးသည္က
ျခင္းေတာင္းေလးတစ္ေတာင္း ဆြဲလို႔...
ရန္ကုန္ကေန ေက်ာက္ပန္းေတာင္း-ေၾကးနီရထား စီးၿပီး နတ္ေမာက္ဆိုတဲ့
ေတာဘူတာေလးကိုေရာက္....ဘူတာနဲ႔ သူ႔ေနအိမ္က မလွမ္းမကမ္းဆိုေတာ့
အဲဒီေတာဘူတာေလးကေန လွမ္းေအာ္တယ္......
" အစ္မေရ... အစ္မ... ဗ်ိဳ႕... အစ္မ.... က်ဳပ္တို႔ လာၿပီဗ်....."
ဒီအသံၾကားေတာ့ မိခင္ျဖစ္သူက ၿခံထဲမွာ သစ္ပင္စိုက္ေနရာကေန ထြက္ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းပန္းတသာ တအံ့တၾသ ေအာ္ရွာတယ္..
" ဟယ္.... ေဟာေတာ့... ေအာင္ဆန္းတို႔ မခင္ၾကည္တို႔ေတာ့........."
ေဘးအိမ္ေတြကို လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္... ဘယ္သူေရ ဘယ္၀ါေရ....
လာၾကည့္ၾကပါဦးဆိုေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေတြက ေျပးထြက္လာၿပီး ၾကည့္တယ္.... အားလံုးက
အံ့အားသင့္ၾကသတဲ့....
ဘာလို႔မ်ားပါလိမ့္....
ေၾသာ္...... အံ့အားသင့္ခ်င္လဲ သင့္စရာပါပဲေလ....
တိုင္းျပည္ရဲ႕ နံပါတ္တစ္ေခါင္းေဆာင္.... တပ္မေတာ္ေသနာပတိ...
ဖဆပလဥကၠဌ....အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ဇာတိေျမ အိမ္အျပန္ျမင္ကြင္းဟာ အင္မတန္မွ
ေသးသိမ္ပါတယ္...
လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဆြဲျခင္းတစ္ျခင္းနဲ႔... ဖခင္ျဖစ္သူက သမီးငယ္ေလးကို
ေပြ႕လို႔....အေဖာ္မပါ... သက္ေတာ္ေစာင့္မပါ.. ကိုယ္ေရးအရာရွိမပါ...
လမ္းရွင္းမယ့္သူမပါ..
အဲဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး အိမ္မွာ တစ္၀မ္းကြဲႏွစ္၀မ္းကြဲ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔
ဆူညံပြက္ေလာရိုက္လို႔ေပါ့.... တစ္ၿမိဳ႕လံုးက လူေတြ ေရာက္လာၾကတာ...
တခ်ိဳ႕ကလဲ ေျပာၾကတယ္... အခုမွ ေပၚလာေတာ့တယ္... ေနႏိုင္လိုက္တာ...
မာနႀကီးသြားၿပီလားေပါ့....
ေန႔ဘက္ အခ်ိန္ေတြ ေက်ာ္လြန္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ညဘက္ေရာက္လာၿပီ... ေဆြမ်ိဳးေတြလဲ ျပန္ၾကၿပီ... လူစိမ္းေတြလဲ ျပန္ၾကၿပီ....
အညာညခ်မ္းက ေအးေအးေဆးေဆး.... တမာနံ႔ေလးေတြ ထေနာင္းနံ႔ေလးေတြ
သင္းလို႔...ေျမပဲျပဳတ္ေလးနဲ႔.... လက္ဘက္ဆီစိမ္ေလးနဲ႔...
အဖန္ရည္အိုးေလးနဲ႔.... အညာဓေလ့ မိသားစုစကား၀ိုင္းေလးတစ္ခု...
အိမ္ထရံကို မွီထိုင္ရင္း အႏွီးျဖဴေလးနဲ႔ ေထြးထားတဲ့ သမီးငယ္ေလးကို
သိပ္ေနတယ္... ဇနီးသည္ကလဲ သူ႕ရဲ႕ မနီးမေ၀းမွာ ထိုင္လို႔.... ဒီအခ်ိန္မွာ
မိခင္ႀကီးက မီးအိမ္ရဲ႕ မီးစာျပင္ရင္းကေန လွမ္းေမးလိုက္တယ္......
" ဟဲ့ ေအာင္ဆန္း... တစ္ေနကုန္ ဧည့္သည္ေတြလာေနလို႔ ငါ နင့္ကို မေမးရဘူး
ျဖစ္ေနတာ... အခုမွ ေမးရေတာ့မယ္.... နင္ ဘာကိစၥလာတာလဲ... နင္ အညာကို
လာပံုဆန္းတယ္ ငါ့သားရယ္..... သားအမိခ်င္း မ်က္ႏွာၾကည့္ရင္ ငါ သိတယ္... နင္
ကိစၥမရွိဘဲ မလာဘူး.... နင္ ဘယ္တုန္းက ငါ့ဆီ လာဖူးလို႔လဲ... ေျပာစမ္း... နင္
ဘာလာလုပ္တာလဲ......."
ေမးရိုးကားကား အညာသားလူရိုးႀကီးက ထိုင္ေနရာကေန မိခင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း
ေျဖတယ္..... အေမကို ေမာ့ၾကည့္ေနပံုက ကမာၻႀကီးတစ္ခုလို အားကိုးတႀကီး....
" အစ္မ... က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားဆီလာတာ ခင္ဗ်ား မရိပ္မိဘူးလား.... " ရယ္သံႀကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္.....
" ေျပာေလဟဲ့... ဘာလဲ...."
" က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားဆီက အေမြလိုခ်င္လို႔ လာတာ........ "
သားသမီး (၉)ေယာက္ေမြးထားတဲ့ မိခင္ႀကီး..... ဘယ္သားသမီးကမွ အေမြမေတာင္းဖူးဘဲ
အငယ္ဆံုးသားက အေမြေတာင္းတယ္ဆိုေတာ့ အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ခါးေထာက္ၿပီးေတာ့...
" ဟဲ့ေကာင္ ေအာင္ဆန္း... ေနစမ္းပါဦး.... ဘာအေမြလဲ......."
ဒီေတာ့ အႏွီးျဖဴေလးနဲ႔ ေထြးထားတဲ့ သမီးကို ျပရင္း
" ဒီမွာေလ အစ္မရဲ႕... ခင္ဗ်ားေျမးကို ၾကည့္စမ္းပါဦး... က်ဳပ္နဲ႔ မတူဘူးလား.... "
မိခင္ႀကီးက မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္...
" မွန္းစမ္းပါဦး... တစ္ေနကုန္ ဟုိလူေကာက္ခ်ီ ဒီလူေကာက္ခ်ီနဲ႔ နင့္သမီးမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာကို မျမင္ရေသးပါဘူး... ငါ ၾကည့္ဦးမယ္...."
အိပ္ေပ်ာ္ေနစ သမီးငယ္ေလးရဲ႕ ေထြးထားတဲ့အႏွီးကို မ်က္ႏွာျမင္ယံု လွပ္ၿပီး
အသာၾကည့္ရင္းက " အဲ... အဲ.. ငါ ခုမွ ေသခ်ာၾကည့္ရတယ္... ၾကည့္စမ္း...
တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလး ရွိေသးတယ္... မဟာနဖူးႀကီးနဲ႔ဟဲ့.... ႏွာတံကိုစဥ္းလို႔...
ႏႈတ္ခမ္းက ပါးပါးေလး... ေမးရိုးႀကီးကားလိုက္တာမ်ား ေယာက်္ားေမးရိုးႀကီးလား
မွတ္ရတယ္... နင့္မ်က္ႏွာနဲ႔ တစ္ခြက္ထဲပဲဟဲ့.... ငါထင္ပါတယ္.. ဒီကေလး
ႀကီးလာရင္ နင့္လိုပဲ.. အမွန္တရားအတြက္ တစ္ေလာကလံုးနဲ႔တစ္ေယာက္ထဲ
ခ်ဖို႔အဆင္သင့္ဆိုတဲ့ ရုပ္မ်ိဳး... နင့္လိုအခ်ိဳးမ်ိဳးပဲဟဲ့......."
" ဟား...... ဟား........ ဟားးးး..........."
ရယ္လိုက္တာ... အားပါးတရ... သူနဲ႔တူတယ္ေျပာတဲ့ သူ႕သမီးအတြက္ ၀မ္းပန္းတသာ... ဟန္ေဆာင္မႈမပါ... လည္ေခ်ာင္းသံႀကီးနဲ႔......ဆက္ေျပာတယ္....
" ဟုတ္တယ္ အစ္မ... က်ဳပ္ သူ႕အတြက္ အေမြလိုခ်င္တယ္........"
" ဘာအေမြလဲ......"
" က်ဳပ္ သမီးကို နားကပ္ ပန္ေပးခ်င္လို႔......"
ဒီစကားၾကားေတာ့ မိခင္ႀကီးက အာေမဋိတ္သံနဲ႔..........
" ဟင္..... ဟဲ့...... ေအာင္ဆန္းရဲ႕.... ေနပါဦး.... နင္ တပ္မွာ အႀကီးဆံုးဆို....."
" ဟုတ္တယ္ေလ အစ္မ........ ဘာျဖစ္လို႔လဲ......."
" နင္ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ဆို........"
" အစ္မကလဲ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ.... အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ......."
" နင္တို႔ လင္မယားမွာ ဒီကေလးေပါက္စေလးရဲ႕ နားေပါက္ေလး ေဟာင္းေလာင္းကို ထိုးေပးစရာ ေရႊေလးေတာင္ မရွိဘူးလား.........."
" ဟာ..... အစ္မရာ....
ကၽြန္ေတာ္ မခင္ၾကည္နဲ႔ ေန႔တိုင္း တိုင္ပင္တယ္... ေအာင္ဆန္းဦးကို ေမြးေတာ့
ေယာက်္ားေလး... ေယာက်ာ္းေလးဆိုတာေဘာင္းဘီအၿပဲနဲ႔ လမ္းေပၚေျပးေနလဲ
တင့္တယ္ပါတယ္ ၾကည္ရယ္...... ၾကည္ ကို႕ကို နားပူနားဆာ မလုပ္နဲ႔ေနာ္.. ကို
ပိုက္ဆံမရွာတတ္ဘူး.....
ေအာင္ဆန္းလင္း ေမြးျပန္ေတာ့လဲ... ၾကည္ ေရ.. သားေလးတစ္ေယာက္ ေမြးျပန္ၿပီ....
ေယာက်ာ္းေလးဆိုတာ ေဘာင္းဘီမပါဘဲ လမ္းမေပၚ ကၽြမ္းထိုးေဆာ့ေနလဲ လူၾကည့္လို႔
တင့္တယ္တယ္ ၾကည္ရယ္... မင္းငါ့ကို ပိုက္ဆံ မရွာခိုင္းနဲ႔ေနာ္.....
က်ဳပ္တို႔ ဒီလို ေနခဲ့ၾကတယ္...
အခုေတာ့ အစ္မရယ္... ကၽြန္ေတာ္က သမီးေလး..... ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားႀကီး မလိုခ်င္ဘူး အစ္မ..... ကၽြန္ေတာ့္သမီးေလးက
ေပါက္စေလး... တစ္က်ပ္သားမလိုဘူး... ငါးမူးသားလဲ မလိုဘူး... တစ္ပဲသားတို႔
ႏွစ္ပဲသားတို႔ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး အစ္မရယ္.... ေရႊအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္
မသိပါဘူး... လူျမင္တင့္တယ္ရံုေလး နားေပါက္ေလး ေဖာက္ၿပီး ေရႊေလးေသးေသးေလးကို
ထိုးထည့္ေပးခ်င္တယ္......... ဒီအတြက္ အေမြေတာင္းဖုိ႔ တက္လာတာ........ အစ္မ
က်ဳပ္ကို အေမြေပးပါ.......... "
အဲ့ဒီက်ေတာ့ မိခင္ႀကီးက" ဟဲ့ေကာင္ ေအာင္ဆန္း.... မေပးႏိုင္ဘူး................"
"ဗ်ာာာာာာာာာာ..................."
အဲဒီလို႔ ေအာ္လိုက္တဲ့အသံ.... နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ညတစ္ညရဲ႕ ေျခာက္ျခားစရာအေကာင္းဆံုးအသံ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္....
သမီးကို နားကပ္ဆင္ဖို႔အေရး ဘာမ်ားလုပ္ရေကာင္းမလဲလို႔
ေတြးရင္းနဲ႔....တံေတြးကို သံုးေလးႀကိမ္ မ်ိဳခ်ရင္း ဇနီးသည္ကို တစ္ခ်က္
လွမ္းၾကည့္တယ္...
ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္ကို ဘာသာျပန္ရရင္ျဖင့္......
" ၾကည္ေရ.... ကိုတို႔ သားအမိၾကား ဆက္ဆံေရးကို မင္း အထင္ေသးေနၿပီလား...... ရႈတ္ခ်ေနၿပီလား.... "
ဒီအဓိပါယ္ေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္
မ်က္လံုးက ေပကလပ္ ေပကလပ္... တံေတြးေတြကို အံတင္းမ်ိဳခ်လို႔..........
ေခါင္းငံု႔ေနလိုက္တာ မ်က္ႏွာ ျပန္မေမာ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....
မိခင္ျဖစ္သူက ဆက္ၿပီး ေျပာျပန္တယ္....
" ငါေျပာမယ္ ေအာင္ဆန္း.... ငါေမြးထားတာ နင္တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး.... အားလံုး
သားသမီး (၉)ေယာက္... နင္ အငယ္ဆံုး.... ငါမေသေသးဘဲနဲ႔ နင္က ကိုးပံုပံုၿပီး
အေမြ လာခြဲတာေပါ့....... မေပးႏိုင္ဘူးေဟ့....... "
" ဟာ...... အစ္မ... ခင္ဗ်ားစကားဗ်ာ...... ဘာစကားလဲဗ်ာ.... အစ္မ.....
ခင္ဗ်ားစကားကို ဒီမွာရပ္..... က်ဳပ္အခု လာေတာင္းတာက သားသမီး(၉)ေယာက္မွာ
အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ေအာင္ဆန္းက ကိုးပံုပံုၿပီးေတာ့ က်ဳပ္ရသင့္တဲ့ တစ္ပံုကို
ရပိုင္ခြင့္အေနနဲ႔ ေတာင္းတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား သိထားဦး.......
ခင္ဗ်ားေျမးဗ်.... မိန္းကေလး... နားကပ္ ပန္ေပးဖို႔ ၾကံရာမရလို႔ ခင္ဗ်ားဆီ
လာေတာင္းတာကို ခင္ဗ်ား ဒီစကားေျပာတယ္....... ၾကည္ေရ......... နက္ျဖန္အတြက္
ရထားလက္မွတ္ ၀ယ္ထားေတာ့.... ကိုုတို႔ ရန္ကုန္ ျပန္မယ္...... "
အဲဒီညမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သား တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ အနာဂတ္ကို
ေငးရင္း ေတြးရင္း ေမာရင္းနဲ႔....ေနာက္ေန႔မိုးေသာက္ယံမွာ အေမြမရဘဲ
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ခဲ့ရပါတယ္...အဲဒီညမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သား တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ အနာဂတ္ကို
ေငးရင္း ေတြးရင္း ေမာရင္းနဲ႔....ေနာက္ေန႔မိုးေသာက္ယံမွာ အေမြမရဘဲ
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ခဲ့ရပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္....
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး....အသက္(၃၃)ႏွစ္မျပည့္ခင္
အသက္စြန္႔သြားတဲ့သူ...ဘ၀တစ္ခုလံုးကို တိုင္းျပည္အတြက္ ေပးအပ္ထားတဲ့သူ.....
ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ စာရိတၱကို တန္ဖိုးထားတဲ့သူ....သူ႕ရဲ႕
စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံေပးဆပ္မႈေတြမ်ားစြာထဲက တစ္စိပ္တစ္ပိုင္း
အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ....
အဲဒီသူရဲ႕ ေမြးရပ္ဇာတိ နတ္ေမာက္ေျမ..... သူေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့
ေနအိမ္....သမီးအတြက္ အေမြျပန္ေတာင္းတာ မရလို႔ ၾကံရာမရျဖစ္ၿပီး
အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ ညတာရွည္ႀကီးကို
ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့အိမ္.........
ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးခ်င္တာ ၾကာပါၿပီ....
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က အဲ့ဒီနတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ ကပ္လ်က္
ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ ကၽြန္္ေတာ္ တာ၀န္က်ခဲ့ဖူးတယ္... လူႀကီးေတြရဲ႕ နားလည္မႈနဲ႔
ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵအတိုင္း အဲ့ဒီၿမိဳ႕ကို မသြားဘဲ ရံုးခ်ဳပ္မွာပဲ ေနခဲ့တယ္..
ဒါေပမယ့္ မသြားမျဖစ္လို႔ တစ္ခါေတာ့ သြားခဲ့ရဖူးတယ္.... လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုကို
တာ၀န္က်ရာ မႏၱေလးတိုင္းအဆံုး ေပ်ာ္ဘြယ္ၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ မေကြးတိုင္းအစ
နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕နယ္တို႔ရဲ႕ နယ္စပ္တစ္ေနရာကေန ႀကိဳခဲ့ဖူးတယ္...
ေပ်ာ္ဘြယ္-ရြာမြန္-နတ္ေမာက္လမ္း တစ္ေနရာကေန လမ္းေၾကာင္းကို ေစာင့္ေနရင္း
သတိရမိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး.... တိုင္းျပည္အတြက္
သူ႕ရဲ႕ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြ.....
ေနာက္တစ္ေခါက္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္တာက မႏွစ္ကေပါ့.... ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိအျဖစ္ ရာထူးတိုးျခင္းခံရလို႔ အဲ့ဒီၿမိဳ႕ကို release
order သြားယူတဲ့ကာလ... သူမ်ားေတြ လြယ္လြယ္ရတာမွန္သမွ် ကိုယ့္က်ရင္
ခက္ခဲတဲ့ကံက အက်ိဳးေပးၿပီးသားဆိုေတာ့ အဲ့ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ
ရက္အေတာ္ၾကာေနေနရတဲ့အခ်ိန္.... သြားခ်င္မိျပန္တယ္... ဒီၿမိဳ႕ကေန
သိပ္မေ၀းေတာ့တဲ့ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ဆီကို....
ဘာသြားလုပ္ခ်င္တာလဲလို႔ေမးရင္ အရာရွိတစ္ေယာက္အျဖစ္ စတင္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခါနီးမွာ အဲဒီအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို သြားၿပီး
ဂါရ၀ျပဳခ်င္တာ....
လူေသေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္စီႏွလံုးသားေတြမွာ အၿမဲ
ရွင္သန္ေနတဲ့သူ.....သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ....... အသက္ေပးၿပီး
သူယူေပးခဲ့တဲ့ လြတ္လပ္ေရး..... သူေက်းဇူးေတြက အနႏၱ........ သူ႕တန္ဖိုးက အန
ဂၣ...... အဲဒီေက်းဇူးတရားေတြကို ပူေဇာ္ခ်င္တာ......
ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း အဲ့ဒီ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကို
ကတိေပးခ်င္တာ........... တိုင္းျပည္ရဲ႕ အျမင့္ဆံုးေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က
သူ႕သမီးကို နားကပ္ဆင္ဖို႔အေရး အေမ့ဆီ အေမြေတာင္းဖို႔ ျပန္လာခဲ့ရတဲ့အိမ္....
ဒီအိမ္ကို ေရာက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ဘာသာ
ျပန္ဆင္ျခင္ၾကည့္ခ်င္တာ........
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔
အက်င့္သီလ......... သူနဲ႔ ႏိႈင္းရက္စရာမရွိတဲ့ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕
ဘ၀ရပ္တည္မႈအေနအထား...... အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေရြးခ်ယ္ထားတဲ့
လက္ရွိေနရာဌာန.......... ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ သေဘာအတိုင္း ျဖစ္လာတတ္တဲ့
ေလာဘကိေလသာေတြရဲ႕ ေ၀းရာကို အျမန္ဆံုး ရုန္းထြက္ခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ........
လံုး၀စြန္႔လႊတ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး
ကိုယ္တိုင္ထိန္းသိမ္းေဆာက္တည္ေနတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား..........
အဲ့ဒါေတြကို ျပန္ဆင္ျခင္ရင္း ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့လဲ ပိုၿပီး သန္႔ရွင္းတဲ့
၀န္ထမ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္
ႀကိဳးစားရပ္တည္ေနထိုင္သြားပါမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးကို တိုင္တည္သစၥာျပဳ ကတိေပးခ်င္တာ...........
ဒီအတြက္ မနက္ျဖန္ (၆၆)ႏွစ္ေျမာက္ အာဇာနည္ေန႔မွာ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမ အညာၿမိဳ႕ေလးကို ခရီးထြက္ပါဦးမယ္...........
[သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးညိဳျမေရးသားေသာ " ေအာင္ဆန္း အေမြေတာင္းခန္း "
ေဆာင္းပါးကို ဆရာေမာင္သာခ်ိဳ၏ " တန္ဖိုး " စာေပေဟာေျပာပြဲတြင္ ေဟာေျပာမႈကို
နားေထာင္ၿပီး ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေဆာင္းပါးကို မဖတ္ဖူးပါ၍
အမွားအယြင္းရွိပါက သည္းခံေပးၾကပါရန္။]
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို ေလးစားစြာ ဦးညႊတ္ဂါရ၀ျပဳရင္း..........
ဇာရည္ ပြင့္