ဒုတိယပိုင္း..........

ဒီဘူတာရံုရဲ့ ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနခဲ့တာ တစ္နာရီခြဲျပည့္ေတာ့မည္။ က်ြန္မရဲ့အၾကည့္ေတြကို ေနရာအနွံ႔သို႔ျဖန္႕က်က္ထားေသာ္လည္း ေတြ႔ခ်င္တဲ့သူက ခုထိရွာလို႔မေတြ႔။ ရထားဆိုက္ခ်ိန္ကို မွားေျပာလိုက္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္တိုရမည္လား ၊ နာရီကို မတြက္ၾကည့္ပဲ လာၾကိဳဖို႔ေျပာလိုက္ေသာ ကၽြန္မကိုကၽြန္မအျပစ္တင္ရမည္လား မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ေခ်။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညေန သံုးနာရီေတာ့ခြဲေတာ့မည္ ။ ကၽြန္မရွာေနခဲ့သူဟာ အသားျဖဴလာမွာလား ပိုညိဳသြားမွာလား ၊ အရင္လို ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔လား ဆိုတာကို ကၽြန္မမ်က္လံုးထဲပံုေဖာ္ရင္း ေလွခါးတစ္ခုဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြားသည္…….

ကၽြန္မေတြးထင္သလို အသားျဖဴမေနပါ ဆံပင္ေတြရွည္မေနပါ အရင္ကထက္ပိုၾကည့္ေကာင္းလာတာေတာ့ေသခ်ာသည္။
လ အေတာ္အတန္ၾကာမွ တခါျပန္ေတြ႔ဘူးေသာ သူဟာ ကၽြန္မစိတ္ကူးထဲက ပံုရိပ္ကဲ့သို႔ထပ္တူက်သည္ ။ေန႔လည္နွစ္နာရီထဲကရထားဆိုက္ကာ သံုးနာရီခြဲထိထိုင္ေစာင့္ေနရေသာ ကၽြန္မအား ေစာင့္ေနရတာၾကာျပီလားေမးသည္ ။ ၾကာလည္းျပသနာမရွိပါဘူးေပါ့ ၊ သူကၽြန္မကိုအားနာရမွာကိုလည္းကၽြန္မ မလိုလားဘူးေလ၊။ ဒါ့ေၾကာင့္ မၾကာေသးပါဘူးလို႔ပဲ ေျပာမိပါတယ္ ၊ ခရီးပန္းလာလို႔ေခါင္းထဲေနာက္က်ိျပီး ဗိုက္ထဲကလည္းေအာင့္လာျပီမို႔ နီးစပ္ရာ မုန္႔ဆုိင္တဆိုင္ဆီသို႔ အထုပ္အပိုးေတြဆြဲကာ သူ႔ရဲ့ဦးေဆာင္မွုေနာက္ကထပ္ခ်ပ္မကြာလုိက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူမွာေပးတဲ့မုန္႔ေတြနဲ႔
သူ၀ယ္ေပးေသာေဆးအား အလ်ွင္အျမန္ေသာက္လုိက္ရကာ ထိုဆိုင္ေလးတြင္ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္မ်ားကို ေ၀ဒနာမ်ားျဖင့္ ကုန္ဆံုးလိုက္ရေလသည္။ ၀ါးတားတားျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္မ၏ အျမင္မ်ားအား သူ႔ဆီကို ေရာက္တခ်က္ မေရာက္တခ်က္ နွင့္ အလုပ္မ်ားေနသည္ ။ ကၽြန္မေရွ႕မွာသူရွိေနတာဟာ အိပ္မက္မ်ားလား တကယ္လားဆိုတာေ၀ခြဲရခက္ေနေလာက္ေအာင္ ေခါင္းကေနာက္က်ိေနသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ သူနဲ႔ ခုလိုအတူရွိေနရျခင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ အိပ္မက္မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါဆုေတာင္းမိေနမွာ ေသခ်ာေလသည္။ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မတည္းမည့္အိမ္သို႔ သူလိုက္ပို႔ျပီး က်ြန္မနွင့္အဲ့ဒီညေနေလးမွာ ခဏတာခြဲခြာခဲ့ၾကေလသည္။

ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းနွင့္ အရမ္းသပၸါယ္လွေသာေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးရဲ့ အရိပ္အာ၀ါသ က ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ မြမ္းက်ပ္မွုကို ခဏအတြင္းေျပေပ်ာက္ေစသည္။ခ်ိန္းထားေသာအခ်ိန္ထက္ေနာက္က်မွေရာက္လာမည္မွန္းသိရက္နွင့္ ကၽြန္မက ၾကိဳေစာင့္ေနမိသည္။
လက္၀ဲရစ္နွင့္လက္ယာရစ္မွားျပီးဖူးမိရန္ေျပာမိ သျဖင့္ က်ြန္မကို ဘာမွမသိတဲ့ ငပိန္းေလးဟု ေလွာင္ေျပာင္ေခၚခဲ့ေသးသည္။ သူ႔ေမြးရက္က ဘယ္ေန႔လဲဆိုတာ ကၽြန္မကို မေျပာျပခဲ့သလို ကၽြန္မေမြးရက္ဘယ္ေန႔ပါဆိုတာလည္း ကၽြန္မအားမေမးခဲ့ေခ်။ ကၽြန္မသိခ်င္ခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္မတမင္မေမးျဖစ္တာလဲျဖစ္နုိင္ပါသည္။

ကၽြန္မစိတ္နွင့္ေတြးလွ်င္ၾကိဳက္လွသည္မဟုတ္ပါ ။ဒီလုိသြားလာရျခင္းကိုလည္း ကၽြန္မသိပ္မနွစ္သက္ပါ သုိ႔ေသာ္ သီခ်င္းဆိုျပပါဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုထားေသာ သူ႔အသံကို နားထဲက မထြက္လို႔သာ ကၽြန္မ ယခုေနရာသို႔ေရာက္လာရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကၽြန္မနွင့္အတူ သီခ်င္းဆိုရတာ၀ါသနာပါေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြသာ အမ်ားၾကီးပါလာခဲ့လွ်င္ ပိုျပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာေသခ်ာေလသည္။ထိုညေနေလးမွာ သူနွင့္ကၽြန္မလမ္းခြဲခါနီး စကားတခြန္းေျပာခဲ့သည္ ကၽြန္မသီခ်င္းဆိုတာ အရမ္းေကာင္းတာပဲဟုျဖစ္သည္။ ကၽြန္မထူးထူးျခားျခားမအံ့ၾသမိပါ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုကဲ့သို႔ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ိဳး က်ြန္မအား ေပးလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳတင္ေတြးထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ရံုးပိတ္ရက္မဟုတ္ေပမယ့္ ကစားကြင္းက လူစည္ေနသည္။ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္စြာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ လူငယ္၊ လူရြယ္ မ်ိဳးစံု ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ ကၽြန္မကေရာ မေပ်ာ္ရႊင္ေနလို႔လား.... ?သူေပ်ာ္ရႊင္ေနလား ၊ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္အေနွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနလား ၊ စိတ္ရွုပ္ေနလား မေတြးခ်င္ပါ ........အေျဖသည္ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေသာ အေျဖျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နုိင္လုိ႔ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မဟန္ေဆာင္စကားေတြကို နားမေထာင္ခ်င္လို႔လဲျဖစ္မည္ ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မနွင့္အတူရွိေနရျခင္းကို ေပ်ာ္ရဲ့လားဆုိတာ မေမးျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မကေတာ့ျဖင့္ သူနွင့္အတူရွိေနရျခင္းအတြက္ ေျပာမျပနိုင္ေလာက္ေအာင္ေပ်ာ္သည္ ။ ကစားစရာေတြ တခုျပီးတခုကစားသည္ ဘာမွကို စိတ္ထဲခံစားခ်က္မရွိေသာ မခံစားတတ္ေသာ ခေလးတေယာက္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုမ်ိဳးျဖင့္အဲ့ဒီေန႔တြင္ ကၽြန္မသည္ ျပိဳင္ဘက္ကင္းကင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ကစားကြင္းထဲမွ အရုပ္ဆုိ္င္ေလးတဆိုင္ကို ကၽြန္မျမင္လိုက္သည္ အရုပ္ေလးေတြက အျဖဴေရာင္ခ်ည္းေလးေတြ ျပီးမွကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ေဆးေရာင္ကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ခ်ယ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ရုပ္တရက္သူက အရုပ္ေလးတခုကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ကာ ဆုိင္ထဲတြင္ သူ႔စိတ္ၾကိဳက္ အေရာင္ေတြေရြးျပီး စိတ္ပါလက္ပါေဆးျခယ္ေနေလသည္။ တစ္နာရီေလာက္ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးသြားျပီးေနာက္ လွပေသာ အရုပ္ကေလးတရုပ္အျဖစ္သူ႔လက္ထဲတြင္ရွိေနေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေကာ္ဘူးေလးနွင့္ထည့္ကာ က်ြန္မအတြက္ ဆုိျပီးေပးေလသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလို စိတ္လိုလက္ရနဲ႔ က်ြန္မကိုေပးဖို႔ ဒီအရုပ္ေလးအားေဆးျခယ္ခဲ့သလဲဆိုတာ ကၽြန္မေတြးေနဖို႔အခ်ိန္မရွိေခ် အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ကၽြန္မအရမ္းေပ်ာ္ေနလို႔ျဖစ္သည္။

အတိတ္တို႔လြန္ေသာ္ ဇတ္သိမ္းပိုင္းသို႔.......
(ဟိန္းေလး)