ဘာအေၾကာင္းမွမေတြးပဲ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး အိပ္ျပစ္လုိက္ဖုိ႔ စဥ္းစားေသာ္လည္း လက္ေတြ႔မွာေတာ့ မေအာင္ျမင္ေပ ။ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းတြင္းနွင့္အျပိဳင္ေအးေနေသာ ကားေပၚမွ အဲယားကြန္းက အညိွုဳးၾကီးၾကီးနဲ႔ သူ႔တာ၀န္သူထမ္းရြက္လို႔ေနေပသည္။
အျပင္ကိုေငးၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ေတြက ေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့သည္ ။
က်ြန္မတေယာက္တည္းသာအိပ္လို႔လဲမေပ်ာ္၊အဲကြန္းကလဲေအးကေအးနွင့္အလြန္အမင္းကို ဒုကၡေရာက္ေနသည္။
ေခါင္းထဲလည္းေအးခဲေနျပီျဖစ္သလို အေတြးေတြလည္း ဟိုဒီပ်ံ႕ကာနွင့္ မုိင္တုိင္ေတြလည္း တစ္တိုင္ျပီးေက်ာ္လြန္လာခဲ့သည္။
ကားကတုန္႔ကနဲရပ္လိုက္မွသတိျပန္၀င္လာသည္ကားဆရာ၏ စကားသံအခ်ိဳ႕ကိုလည္းၾကားရသည္ ဘာေတြမွန္းေတာ့မသိ နားမေထာင္ တာလည္းျဖစ္နုိင္သလို မၾကားတာလည္းျဖစ္နုိ္င္သည္။ နာရီၾကည့္လုိက္သည္၂နာရီ၊ ကားေပၚမွလူေတြကလည္း တေယာက္ျပီးတေယာက္ ဆင္းသြာ းၾကသည္။ ကားထဲမွအျပင္သို႔ေရာက္ေသာ္ ပထမဆံုးခံစားလိုက္ရသည္က ခပ္ျပင္းျပင္းရွိလွေသာ ေလ….ေလေျပလို႔ေတာ့ နာမည္ မတပ္ခ်င္ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ြန္မမ်က္နွာကို နူးညံ့ညင္သာစြာတိုက္ခတ္ မသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုအကဲခတ္လိုက္ေသာ္ စားေသာက္ဆုိင္တဆိုင္ေရွ႕ျဖစ္သည္အရမ္းေအးသည့္ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေလာက္ေသာက္လိုက္ရရင္ အဆင္ေျပနုိင္မည္မွန္းသိရက္နွင့္ ထိုဆုိင္ထဲသို႔ က်ြန္မ မသြားျဖစ္ခဲ့ေပ။လက္ေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚေျချပစ္လက္ျပစ္ထိုင္ရင္း ခရီးသြားေနၾကတဲ့ ကားေတြကလည္း က်ြန္မေရွ႕မွလွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ေျပးသြားတာကို ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တြင္ကပ္ပါလာသည့္ေဆာင္းရနံ႔သင္းသည့္ေလၾကမ္းမ်ားကလည္း က်ြန္မဆံပင္ေတြ လြင့္ခါသြားသည့္အထိ တုိက္ခတ္နုိင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်နပ္္စြာနွင့္ က်ြန္မ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဆက္ထုိင္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚျပန္တက္ေသာ ခရီးသည္မ်ားစံုခါနီးမွ ကၽြန္မလည္းကားဆီသို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ထုိင္ခံုဆီသို႔အၾကည့္မ်ားကို ပို႔ထားေသာ္လည္း က်ြန္မျမင္ကြင္းထဲကို ဇြတ္တုိး၀င္လာေသာ အရာတခုကို က်ြန္မသတိထားမိသည္ ။ ပထမ မ်က္ခံုးထူထူေတြျဖစ္သည္ ေနာက္ ေမ့ေစ့ေအာက္မွ မွဲ႔နက္ကေလးတလံုးျဖစ္သည္ ။ (သူ)လို႔ က်ြန္မနွုတ္ကရြတ္မိလားမရြတ္မိလား ေသခ်ာမသိပါ ။ က်ြန္မအျမင္မွားတာလား ၊ အမွားျမင္တာလား မေတြးခ်င္ပါ ။ ဒါေပမယ့္ ထိုသူ၏ မ်က္၀န္းမ်ားသည္ က်ြန္မရင္းနွီးေသာ မ်က္၀န္းမ်ားမဟုတ္ပါ ။ အၾကည့္ေတြအားလံဳးကို လႊဲကာ က်ြန္မေနရာဆီသုိ႔သာ က်ြန္မ လွမ္းလာမိေတာ့သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အေၾကာင္းမေတြးတာအေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္မည္ဆိုတာ က်ြန္မကိုယ္က်ြန္မေကာင္းေကာင္းသိေလသည္။ ကၽြန္မေခါင္းေပၚတြင္ တည့္တည့္ဖြင့္ထားေသာ အဲကြန္းကိုလည္း အျပစ္ မတင္ေတာ့ပဲ အိပ္ဖို႔စဥ္းစားလိုက္သည္။ အျမင္ေတြေ၀၀ါးေနေသာ က်ြန္မမ်က္လံုးကို ဆရာ၀န္ျပဖို႔ သင့္ျပီဟုေတြးရင္း လက္မွ နာရီကိုၾကည့္လုိက္သည္ မနက္ ႏွစ္နာရီခြဲျပီ ။
အျပင္ကနွင္းကအျပင္အတြက္ေအးသလို ကားထဲက အဲကြန္းကက်ြန္မအတြက္ေအးသည္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္မမ်က္လံုးမွိတ္ ၾကိဳးစားျပီးအိပ္ျပစ္လုိက္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ ………
အတိတ္တို႔လြန္ေသာဒုတိယပိုင္းဆက္ရန္........
(ဟိန္းေလး)
အျပင္ကိုေငးၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ေတြက ေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့သည္ ။
က်ြန္မတေယာက္တည္းသာအိပ္လို႔လဲမေပ်ာ္၊အဲကြန္းကလဲေအးကေအးနွင့္အလြန္အမင္းကို ဒုကၡေရာက္ေနသည္။
ေခါင္းထဲလည္းေအးခဲေနျပီျဖစ္သလို အေတြးေတြလည္း ဟိုဒီပ်ံ႕ကာနွင့္ မုိင္တုိင္ေတြလည္း တစ္တိုင္ျပီးေက်ာ္လြန္လာခဲ့သည္။
ကားကတုန္႔ကနဲရပ္လိုက္မွသတိျပန္၀င္လာသည္ကားဆရာ၏ စကားသံအခ်ိဳ႕ကိုလည္းၾကားရသည္ ဘာေတြမွန္းေတာ့မသိ နားမေထာင္ တာလည္းျဖစ္နုိင္သလို မၾကားတာလည္းျဖစ္နုိ္င္သည္။ နာရီၾကည့္လုိက္သည္၂နာရီ၊ ကားေပၚမွလူေတြကလည္း တေယာက္ျပီးတေယာက္ ဆင္းသြာ းၾကသည္။ ကားထဲမွအျပင္သို႔ေရာက္ေသာ္ ပထမဆံုးခံစားလိုက္ရသည္က ခပ္ျပင္းျပင္းရွိလွေသာ ေလ….ေလေျပလို႔ေတာ့ နာမည္ မတပ္ခ်င္ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ြန္မမ်က္နွာကို နူးညံ့ညင္သာစြာတိုက္ခတ္ မသြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုအကဲခတ္လိုက္ေသာ္ စားေသာက္ဆုိင္တဆိုင္ေရွ႕ျဖစ္သည္အရမ္းေအးသည့္ ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေကာ္ဖီပူပူတခြက္ေလာက္ေသာက္လိုက္ရရင္ အဆင္ေျပနုိင္မည္မွန္းသိရက္နွင့္ ထိုဆုိင္ထဲသို႔ က်ြန္မ မသြားျဖစ္ခဲ့ေပ။လက္ေဘးပလက္ေဖာင္းေပၚေျချပစ္လက္ျပစ္ထိုင္ရင္း ခရီးသြားေနၾကတဲ့ ကားေတြကလည္း က်ြန္မေရွ႕မွလွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ေျပးသြားတာကို ထုိင္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ ေနာက္တြင္ကပ္ပါလာသည့္ေဆာင္းရနံ႔သင္းသည့္ေလၾကမ္းမ်ားကလည္း က်ြန္မဆံပင္ေတြ လြင့္ခါသြားသည့္အထိ တုိက္ခတ္နုိင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်နပ္္စြာနွင့္ က်ြန္မ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ဆက္ထုိင္ျဖစ္သည္။ ကားေပၚျပန္တက္ေသာ ခရီးသည္မ်ားစံုခါနီးမွ ကၽြန္မလည္းကားဆီသို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ထုိင္ခံုဆီသို႔အၾကည့္မ်ားကို ပို႔ထားေသာ္လည္း က်ြန္မျမင္ကြင္းထဲကို ဇြတ္တုိး၀င္လာေသာ အရာတခုကို က်ြန္မသတိထားမိသည္ ။ ပထမ မ်က္ခံုးထူထူေတြျဖစ္သည္ ေနာက္ ေမ့ေစ့ေအာက္မွ မွဲ႔နက္ကေလးတလံုးျဖစ္သည္ ။ (သူ)လို႔ က်ြန္မနွုတ္ကရြတ္မိလားမရြတ္မိလား ေသခ်ာမသိပါ ။ က်ြန္မအျမင္မွားတာလား ၊ အမွားျမင္တာလား မေတြးခ်င္ပါ ။ ဒါေပမယ့္ ထိုသူ၏ မ်က္၀န္းမ်ားသည္ က်ြန္မရင္းနွီးေသာ မ်က္၀န္းမ်ားမဟုတ္ပါ ။ အၾကည့္ေတြအားလံဳးကို လႊဲကာ က်ြန္မေနရာဆီသုိ႔သာ က်ြန္မ လွမ္းလာမိေတာ့သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အေၾကာင္းမေတြးတာအေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္မည္ဆိုတာ က်ြန္မကိုယ္က်ြန္မေကာင္းေကာင္းသိေလသည္။ ကၽြန္မေခါင္းေပၚတြင္ တည့္တည့္ဖြင့္ထားေသာ အဲကြန္းကိုလည္း အျပစ္ မတင္ေတာ့ပဲ အိပ္ဖို႔စဥ္းစားလိုက္သည္။ အျမင္ေတြေ၀၀ါးေနေသာ က်ြန္မမ်က္လံုးကို ဆရာ၀န္ျပဖို႔ သင့္ျပီဟုေတြးရင္း လက္မွ နာရီကိုၾကည့္လုိက္သည္ မနက္ ႏွစ္နာရီခြဲျပီ ။
အျပင္ကနွင္းကအျပင္အတြက္ေအးသလို ကားထဲက အဲကြန္းကက်ြန္မအတြက္ေအးသည္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္မမ်က္လံုးမွိတ္ ၾကိဳးစားျပီးအိပ္ျပစ္လုိက္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အမိန္႔ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ ………
အတိတ္တို႔လြန္ေသာဒုတိယပိုင္းဆက္ရန္........
(ဟိန္းေလး)