ဇတ္သိမ္းပိုင္း....
ကၽြန္မအတြက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ အေျခအေနတစ္ခု တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳမေတြးထားမိသည္မွာ အၾကီးအက်ယ္မွားယြင္း္မွု တခုျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ မျပန္ခင္ေန႔တရက္မွာ က်ြန္မၾကံဳေတြ႔လိုက္ရေလသည္။
ကၽြန္မသည္ သူေနထိုင္ေသာ ေနရာသို႔ လိုက္ျပေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္ ။ သူေနေသာ အေဆာင္သည္ သူတက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းရဲ့အနီးမွာ ရွိသည္ဟုေျပာခဲ့သျဖင့္ ကၽြန္မသည္ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္မအ၇မ္းကို သိခ်င္ေနခဲ့ေလသည္။ ဒီလိုေတာင္းဆိုခဲ့မွုဟာ ကၽြန္မအတြက္ အမွား အၾကီးၾကီးကို လုပ္မိေၾကာင္းကို ေတာ့ ေနာက္မွသိလို္က္ရသည္။ ထိုေန႔တြင္မွ သူသည္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ခ်ိန္းထားသည္ မိတ္ဆံုစားပြဲကိုလည္းမဖ်က္ခ်င္ က်ြန္မကိုလည္းအားနာနွင့္ သူ႕စိတ္ကို ကၽြန္မအကဲခတ္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မက အေရးၾကီးပါတယ္လုိ႔သာ သူေျပာေနေပမယ့္ သူ႔စိတ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္အတူ ရွိေကာင္းရွိနုိင္သည္ ။ ကၽြန္မေရာက္ရွိေနခဲ့ေသာေနရာနွင့္ ကၽြန္မျပန္ရမည့္ေနရာသည္ အင္မတန္ေ၀းသည္ ။ ျပန္ပို႔ေပးမည္ဟုသူေျပာေသာလည္း စိတ္မပါပဲအလုပ္တခုကို မလုပ္ေစခ်င္ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ တိက်ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကိုခ်ကာ တေယာက္ထည္းကၽြန္မျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က နဲနဲေတာ့ေၾကာက္ေနမိမွာေသခ်ာေလသည္။
လက္ထဲမွာစြဲစြဲျမဲျမဲကိုင္ထားျဖစ္တာေလးက သူေဆးျခယ္ေပးခဲ့တဲ့ မဂၤလာေမာင္နွံအရုပ္ကေလးသာျဖစ္သည္။
ရထားဥၾသဆြဲေလျပီရထားေပၚသာ တက္လိုက္ရသည္ ကၽြန္မရဲ့အၾကည့္ေတြက ဘူတာရဲ့အ၀င္၀ကေနမခြာနုိင္ေသး။ရထားက တျငိမ့္ျငိမ့္နွင့္ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ ထိုအခ်ိန္ထိကၽြန္မေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာသူသည္........................
...............
.....................
.......................
စူးကနဲအလင္းတန္းတခု မ်က္လံုးဆီသို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္၀င္လာသျဖင့္ ကၽြန္မမ်က္လံုးအားဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္ ထို႔ေနာက္တဆက္ထည္း ကားဆရာ၏ အသံကိုထပ္ၾကားရသည္။ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းဆင္းမည့္ခရီးသည္မ်ား ဒီမွာဆင္းလို႔ရပါျပီခင္ဗ်ာ ဟုျဖစ္သည္။
ကၽြန္မလည္းကပ်ာကယာအထုပ္အပိုးဆြဲကာ ထိုေနရာတြင္ ဆင္းလိုက္ရေလသည္။ လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္ မနက္ ေလးနာရီထိုးျပီ
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းက ေအးေနသည္ ကားေပၚကအဲကြန္းလည္းေအးေနအံုးမည္ထင္သည္။ ကၽြန္မလမ္းကိုတေယာက္ထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္း.............
ကၽြန္မအတြက္ အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ အေျခအေနတစ္ခု တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မၾကိဳမေတြးထားမိသည္မွာ အၾကီးအက်ယ္မွားယြင္း္မွု တခုျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မ မျပန္ခင္ေန႔တရက္မွာ က်ြန္မၾကံဳေတြ႔လိုက္ရေလသည္။
ကၽြန္မသည္ သူေနထိုင္ေသာ ေနရာသို႔ လိုက္ျပေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္ ။ သူေနေသာ အေဆာင္သည္ သူတက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းရဲ့အနီးမွာ ရွိသည္ဟုေျပာခဲ့သျဖင့္ ကၽြန္မသည္ ဘာ့အတြက္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္မအ၇မ္းကို သိခ်င္ေနခဲ့ေလသည္။ ဒီလိုေတာင္းဆိုခဲ့မွုဟာ ကၽြန္မအတြက္ အမွား အၾကီးၾကီးကို လုပ္မိေၾကာင္းကို ေတာ့ ေနာက္မွသိလို္က္ရသည္။ ထိုေန႔တြင္မွ သူသည္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ခ်ိန္းထားသည္ မိတ္ဆံုစားပြဲကိုလည္းမဖ်က္ခ်င္ က်ြန္မကိုလည္းအားနာနွင့္ သူ႕စိတ္ကို ကၽြန္မအကဲခတ္တတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မက အေရးၾကီးပါတယ္လုိ႔သာ သူေျပာေနေပမယ့္ သူ႔စိတ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္အတူ ရွိေကာင္းရွိနုိင္သည္ ။ ကၽြန္မေရာက္ရွိေနခဲ့ေသာေနရာနွင့္ ကၽြန္မျပန္ရမည့္ေနရာသည္ အင္မတန္ေ၀းသည္ ။ ျပန္ပို႔ေပးမည္ဟုသူေျပာေသာလည္း စိတ္မပါပဲအလုပ္တခုကို မလုပ္ေစခ်င္ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ တိက်ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကိုခ်ကာ တေယာက္ထည္းကၽြန္မျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က နဲနဲေတာ့ေၾကာက္ေနမိမွာေသခ်ာေလသည္။
လက္ထဲမွာစြဲစြဲျမဲျမဲကိုင္ထားျဖစ္တာေလးက သူေဆးျခယ္ေပးခဲ့တဲ့ မဂၤလာေမာင္နွံအရုပ္ကေလးသာျဖစ္သည္။
ရထားဥၾသဆြဲေလျပီရထားေပၚသာ တက္လိုက္ရသည္ ကၽြန္မရဲ့အၾကည့္ေတြက ဘူတာရဲ့အ၀င္၀ကေနမခြာနုိင္ေသး။ရထားက တျငိမ့္ျငိမ့္နွင့္ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးမွ ထြက္ခြာလာခဲ့ျပီ ထိုအခ်ိန္ထိကၽြန္မေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာသူသည္........................
...............
.....................
.......................
စူးကနဲအလင္းတန္းတခု မ်က္လံုးဆီသို႔ တည့္တည့္မတ္မတ္၀င္လာသျဖင့္ ကၽြန္မမ်က္လံုးအားဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္ ထို႔ေနာက္တဆက္ထည္း ကားဆရာ၏ အသံကိုထပ္ၾကားရသည္။ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းဆင္းမည့္ခရီးသည္မ်ား ဒီမွာဆင္းလို႔ရပါျပီခင္ဗ်ာ ဟုျဖစ္သည္။
ကၽြန္မလည္းကပ်ာကယာအထုပ္အပိုးဆြဲကာ ထိုေနရာတြင္ ဆင္းလိုက္ရေလသည္။ လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္ မနက္ ေလးနာရီထိုးျပီ
ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ့ ဒီဇင္ဘာေဆာင္းက ေအးေနသည္ ကားေပၚကအဲကြန္းလည္းေအးေနအံုးမည္ထင္သည္။ ကၽြန္မလမ္းကိုတေယာက္ထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္း.............
ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
(ဟိန္းေလး)