အရင္က ဒီလမ္းေတြ ကုိယ့္ေျခရာေတြခ်ည့္.......
ေျခလွ်င္လဲ ေလွ်ာက္ဖူးသည္.... စက္ဘီးလဲနင္းဖူးသည္။
ကားၾကီးေတြ ကိုယ့္ေဘးကေရွာင္လိုက္တိုင္း ေအးခနဲ ......ေနြးကနဲ
သည္လမ္း.....
လက္နွစ္ဘက္ကိုေဘးသို႔ ဆန္႔ျပီး စက္ဘီးနင္းဘူးသည္.....
ကယ္ရီယာမပါတဲ့ ေနာက္မွာ ဘီးကိုခြလွ်က္ မတ္တပ္ လိုက္ဘူးသည္..........
ထိမိခိုက္မိမွာ မေတြးမိ.....
ေၾကာက္ရြ႕ံျခင္းေတြကို ငယ္ေသးလို႔ မေတြးမိေလသလား ...........
သည္လမ္း
ကားေတြ တ၀ွီး၀ွီးေျပးေနသည္...........
ထို႔ေနာက္ ဆုိင္ကယ္ေတြလဲ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ
စက္ဘီးနင္းရတာ ေျခေတြေတာင္ တုန္ခ်င္ေနသည္
ေဘးက ျဖတ္သြားသည့္ ကားေတြ ဆုိ္င္ကယ္ေတြက အသံၾကားျပီးလွစ္ကနဲေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားသည္.
စက္ဘီးေလး လမ္းကူးဖို႔ အေတာ္ၾကာၾကာလဲ ေစာင့္လိုက္ရသည္.
သည္လမ္း ......
သည္လမ္းပါပဲ.....အရင္နဲ႔မတူ
ကိုယ့္ရဲ႔ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္...သည္လမ္း......
ကိုယ့္ေျခရာေတြျပည့္ေနတဲ့ ....သည္လမ္း...
ခုေတာ့...
တ၀ွီး၀ွီးေျပးေနတဲ့ ကားေတြဆုိင္ကယ္ေတြၾကားမွာ
စက္ဘီးေလး ေဘးကင္းေအာင္ မနဲ အားတင္းနင္းေနရသည္......
ျမိဳ႕ၾကီး က ၾကီးလာလို႔လား......
လူဦးေရထူထပ္လို႔လား.....
လူေတြ လမ္းစည္းကမ္း၊ ယာဥ္စည္းကမ္းနားမလည္လို႔လား.....
ထိမိခိုက္မိဖို႔ .......ကိုယ္ပဲအသက္ၾကီးသြားလို႔ .....ေၾကာက္ရြ႔ံမိသလား
ဟိန္းေလး
12.8.2013