သူငယ္ခ်င္း သို႔




ည စာထမင္းစားေနတုန္း
အခန္းထဲကိုေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔
သူေရာက္လာခဲ့သည္။
ထမင္းစားပါလား ေမးေတာ့
ေခါင္းေလးရမ္းရံုပဲ လုပ္ျပီး မလွုပ္တလွုပ္နဲ႔
က်ြန္ုပ္ေဘးမွာ သူ၀င္ထုိင္လိုက္သည္
ဘာျဖစ္တာလဲေမးေတာ့သူခ်က္ခ်င္းမေျဖနုိင္
အရင္ေန႔ေတြက က်ြနုပ္ဆီလာလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး ရယ္စရာေမာစရာမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာသူသည္
ဒီေန႔ေတာ့ ထူးျခားေနသည္လို႔ ထင္မိသည္။
သူကက်ြနုပ္ကို......
ငါ့ကိုတေနရာရာလိုက္ပို႔ေပးပါလားလို႔ က်ြနု္ပ္ထံေတာင္းဆိုလာခဲ့သျဖင့္
စားလက္စ ထမင္းပန္းကန္ကို တန္းလန္းထားခါ
က်ြနု္ပ္နွင့္သူ အျပင္သို႔ထြက္လာျဖစ္ေတာ့သည္။

မုိးေကာင္းကင္မွာ အဲ့ဒိအခ်ိန္က မိုးေတြညိဳ႔မွိုင္းေနခဲ့သည္။
သူ႔မ်က္နွာလိုေပါ့.........

သူသြားခ်င္တာကေတာ့ တေနရာျဖစ္သည္
သုိ႔ေသာ္  က်ြနုပ္ေခၚသြားျဖစ္တာကေတာ့ က်ြနုုပ္တို႔နွင့္ထိုင္လို႔သင့္ေတာ္မည့္
လက္ဘရည္ဆုိင္ တဆိုင္ပင္ျဖစ္သည္။
ေရွ့ေရာက္ေနတဲ့ လက္ဘရည္ေတြေအးေနသည္အထိ
သူ တက်ြနုပ္အား တခြန္းမွ် စကားမေျပာေသးေခ်.......

က်ြနုပ္ေမးမွ .. သူအင္မတန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေၾကာင္း
ဘယ္လိုစဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမည္ကို မသိေၾကာင္း က်ြန္ုပ္ဆူမွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနပံုရသည္။
က်ြုနုပ္ကိုမတုိင္ပင္ပဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကိစၥတခု အဆင္မေျပမွ က်ြနုပ္ထံသို႔ ရင္ဖြင့္ ရျပန္သျဖင့္
က်ြနုပ္အေပၚ တြင္ သူအျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရတာလဲပါမည္။

သုိ႔ေသာ က်ြနုပ္သည္ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူ႔အားအျပစ္တင္ဖို႔ေနေနသာသာ
သနားလို႔သာ ေနခဲ့မိသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြက်လာခဲ့ျပီ
တဖက္၀ို္င္းမွ လူမ်ားလည္း ပန္းကန္ကိုယ္စီကိုင္ကာ ဆုိင္တြင္းသို႔ ၀င္ကုန္ၾကျပီ
သူကေတာ့တခ်က္မွ မလွုပ္ေသး
မုိးက တျဖည္းျဖည္းသည္းလာျပီ...
က်ြန္ုပ္အဖ်ားေပ်ာက္ထားတာ ၂ ရက္ပင္မျပည့္ေသးေပ
သို႔ေသာ သူေနရာမွမထသည့္အတြက္ က်ြုနု္ပ္လဲ ဘာလုပ္ရမည္ကို စဥ္းစားခ်ိန္မရျဖစ္ေနစဥ္တြင္
သူ တခြန္းေျပာလာသည္ ......... ဒီမွာပဲခုလိုထုိင္ေနခ်င္တယ္ ..ရမလားတဲ့
က်ြုနုပ္ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ.... က်ြနု္ပ္ဒူးမွာသိသိသာသာကို တုန္လာသည္။
နွုတ္ခမ္းခ်င္းလဲရိုက္လာျပီး....မင္းသေဘာပါ လို႔ေျပာလိုက္ေသာ က်ြနု္ပ္အသံသည္ အင္မတန္ကို တုန္ယင္ေနခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ ္ သူ႔အေတြးနွင့္သူ က်ြနုပ္အား ဂရုစိုက္မိပံုမေပၚေခ်.....
ဆုိင္ထဲမွ လူမ်ားကလည္း စပ္စုသလို မ်က္လံုးမ်ိဳးျဖင့္ၾကည့္တာ ခံေနရျပီ
ဘယ္လုိ လူေတြလည္းမသိဘူးဆိုျပီး  မိုးရြာထဲ မွာ ဆုိင္ထုိင္ေနေသာက်ြနု္ပ္တို႔အား အေတြးမိ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စူးစမ္းတာေတြကိုခံေနရသည္။
သုိ႔ေသာ သူနွင့္က်ြနုပ္ ဂရုမျပဳမိေခ်........ မိုးသဲသဲမဲမဲရြာခ်ခ်ိန္တြင္ သူ႔ေခါင္းတခ်က္ေအာက္သို႔ ငံု႔သြားသည္။
က်ြနုပ္ထင္သည္ သူငိုေနျပီ........

 အမတို႔ အထဲ၀င္ထိုင္ပါလားဗ်ာ လို႔ ေျပာလာေသာ စားပြဲထိုးေလးအား က်ြနုပ္ လက္အသာကာျပကာ ေနလိုက္ရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးဆဲသြားျပီးျဖစ္သည္။
က်ြနု္ပ္နာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ည ၈း၀၀ ကုိလက္တံက လွမ္းေနျပီ
က်ြန္ုပ္အေဆာင္ပိတ္ေတာ့မည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ဆီက ဘာမွ်မၾကားရေသး..
မုိးစက္ေတြ ေကာင္းကင္က ဆင္းလာတာရပ္သြားေလာက္မွ.........
 ျပန္ၾကရေအာင္ ဆိုတဲ့စကားသံထြက္လာသည္။ သူ႔နွတ္ခမ္းေတြ တုန္မေနေပမယ့္
က်ြနုပ္နွုတ္ခမ္းကေတာ့ ျပာနွမ္းေနေလာက္မွာေသခ်ာသည္။

သူဒီလိုေနလိုက္ရတာကိုေက်နပ္သည္ဟုေျပာသည္။
က်ြနု္ပ္ျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့အတြက္လည္းသိပ္ေက်းဇူးတင္သည္ ဟုဆုိသည္
ထိုေန႔သည္ ထူးထူးျခားျခားမုိးေရထဲတြင္ လက္ဘရည္ဆုိင္ထိုင္ျဖစ္ေသာ
အသဲကြဲေနေသာ္ က်ြန္ုပ္၏ သူငယ္ခ်င္းနွင့္ က်ြနုပ္၏ အေၾကာင္းပဲျဖစ္သည္။



 ၾသဂုတ္လ 6 ရက္ ည 8 နာရီ


(ဟိန္းေလး)

အျဖည့္ခံနွလံုးသားပုိင္ရွင္





မိတ္ေဆြ…….. သင္က တစ္ေလာကလံုး သင့္လုပ္စာ စားေနရသည့္ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေနေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္သည္ သင့္၏ ေရွ႕၌ “ေၾကာင္ေရွ႕ႂကြက္လို” ေနပါ့မည္။
မိတ္ေဆြ……. သင္က သင့္ကိုယ္သင္ ထင္တစ္လံုးျဖင့္ တစ္ဘက္သားကို အဘက္မတန္သလို မတူမတန္ ဆက္ဆံလာေသာအခါ ကၽြႏ္ုပ္သည္ “အညတရလို” ေနပါ့မည္။
မမိတ္ေဆြ……. သင္က ေဒါသမာန္မာန အဆိပ္ျပည့္ေသာ အတၱအစြယ္ကို ထုတ္ျပေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္သည္ “ ေရေႁမြတစ္ေကာင္လို” ေနပါ့မည္။
မိတ္ေဆြ….. သင္စိတ္ေကာက္၍ စကားမဆိုေသာအခါ ကၽြႏ္ုပ္သည္ “ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းလို” ေနပါ့မည္။
မိတ္ေဆြ…… သင္က လက္တြဲျဖဳပ္လ်က္ လမ္းခြဲထြက္ေသာအခါ ကၽြႏ္ုပ္သည္ “သစ္ငုတ္တိုလို” ေနပါ့မည္။
မိတ္ေဆြ….. သင္က တစ္ဖက္သတ္ေတြး၍ အထင္လြဲေနသည့္အခါ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္း ေတာင္ပန္၍ သင့္ကို ေက်နပ္ေစပါ့မည္။
မိတ္ေဆြ….. သင္က စိတ္လိုလက္ရ စကားေျပာလာေသာအခါ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ ဆက္ဆံလာေသာအခါ ျပန္လည္လက္တြဲလာေသာအခါတို႔၌ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဒဏ္ရာမဲ့ ႏွလံုးသားျဖင့္ ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံႀကိဳဆိုပါမည္။
တကယ္ဆိုလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္သည္ သင့္အတြက္ သင္လိုရာ အသံုးျပဳႏိုင္သည့္ “အျဖည့္ခံ ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္” တစ္ဦးသာ ျဖစ္ပါသည္။

ၾကိဳက္မိတာေလး



သူငယ္ခ်င္း
                  တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ေသခ်ာ မသိၾကပဲ
                  ကံဆံု လို႔ ခင္မိၾကတယ္
                  တို႔ေတြဟာ..
                  ဟုိးအေ၀းႀကီးထဲက  မၿမင္မစမ္းနဲ႔ လာ၀င္တိုက္တဲ့ေလေၿပလို
                  စကားလံုးေလေၿပေတြနဲ႔  တစ္ေယာက္မ်က္ရည္ကုိ
                  တစ္ေယာက္ကသုတ္ေပး
                  တစ္ေယာက္က်ေပ်ာက္တဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႕ကုိ 
                  တစ္ေယာက္က ကူရွာေပး
                  တစ္ေယာက္ အားငယ္မွုကို တေယာက္ ေဖးမေပးရင္နဲ႔
                  သံေယာဇဥ္ေတြလည္းမ်ားခဲ့သားေနာ္
                  ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြလည္း ရခဲ့သား    
                  ဒီလုိခို္င္ျမဲတဲ့...ခင္မင္မွုေတြကို အေၾကာင္းတစံုတရာေၾကာင့္လည္း
                  ေပ်ာက္ပ်က္မသြားနုိင္ဘူး
                 ေျပာသားပဲ.........
                 တို႔ေတြက    ၀ယ္ထားရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြပါလို႔.........။..........။

ဆံုးမစကားတခ်ိဳ႕

အျမင့္တစ္ေနရာကို ေရာက္ဖို႔ သူမ်ားေတြလို လက္ က ေလး လွမ္းပုတ္ျပီး ပင့္တင္ ေပးရံုက ေလး မဟုတ္ဘူး..
.ေက်ာေပၚတင္...
 ပုခံုးေပၚထမ္း 
အားကုန္ ႐ုန္းၿပီး 
လွမ္းတင္ ေပးခဲ့ရတာပါတဲ့ ။ 



အေရာင္မ်ားႏွင႔္ ကစားျခင္း

အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရလွ်င္ ကြ်န္မေဘးမွာ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ႔ ရွိေစခ်င္သည္။ ထုိအေဖာ္သည္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္စရာမလုိ၊ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္စရာမလုိ၊ သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္စရာမလုိ၊ သမီးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္စရာမလုိ။ လူသားတစ္ေယာက္ေယာက္၊ အေရာင္ေတြကုိ နားလည္ခံစားတတ္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္၊ ကြ်န္မငိုလွ်င္ ၀မ္းနည္းေပးမည္႔၊ ကြ်န္မေပ်ာ္ရႊင္လွ်င္ ၾကည္ႏူးေပးမည္႔ လူသားတစ္ေယာက္ေယာက္ ကြ်န္မ ဒါ႔ထက္ပုိ၍ မေမွ်ာ္လင္႔ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ထုိမွ်ေလာက္ ဆႏၵကေလးကုိပင္ ေလာကထံမွ မေတာင္းခံရဲ။ သည္တစ္ခါ လြဲမွားလွ်င္ျဖင္႔ ကြ်န္မ ရယ္ႏုိင္ဖုိ႔ ခြန္အားေတြ မရွိေတာ႔ဘူးမဟုတ္လား။ 

(ဂ်ဴ း)

လာဗင္ဒါ



ဆရာမ (ဂ်ဴး) ရဲ႔ ဆံုေနရက္နဲ႔လြမ္းေလျခင္း စာအုပ္ကို အေဆာင္က ညီမေလးက သူ၀ယ္ထားျပီေျပာလို႔ ကၽြန္မတို႔ အလုအယက္ ငွားဖတ္ၾကပါတယ္။ ခရီးသြားမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆီကေန တဆင့္ ကၽြန္မဆီကို လက္ဆင့္ကမ္း ခဏ ၾကားက ျဖတ္ျပီးငွားလုိက္ပါတယ္ သူေတာင္ ဖတ္လု႔ိမျပီးေသးဘူး ......မနက္ ခရီးသြားရမွာဆိုေတာ့ေလ....
ကၽြန္မဆို အျပီးထိ မိုးလင္းေပါက္ဖတ္ျပီးမွ ကၽြန္မ ခရီးသြားမွာ......

စာအုပ္သာ လက္ထဲေရာက္လာတယ္ အခုရက္ပိုင္း အလုပ္မ်ားလို႔ ဖတ္ခ်င္ရက္နဲ႔ .. စာအုပ္ကေလးအား လွမ္းၾကည့္ေနရတဲ့ အေနအထားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ခုေတာ့ ကၽြန္မ ဖတ္လုိ႔ျပီးသြားပါျပီ ..
အရမ္းနွစ္သက္ပါတယ္ ေနာက္ျပီး
က်ၽြန္မရင္ထဲမွာ တခုခုက်န္ေနခဲ့ပါတယ္...

ဆံုေနရက္နဲ႔ လြမ္းေလျခင္း 

သူမထက္ (၇)နွစ္ငယ္တဲ့ကေလးတေယာက္နဲ႔ သူမ ထုိကေလးအေပၚထားတဲ့သံေယာဇဥ္ .....
သူမရဲ့ ခ်ဳပ္ထိန္းနုိင္မွု......  သူမရဲ့ စိတ္ေနသေဘာထား ။ ကၽြန္မ အရမ္းေလးစားပါတယ္.... စာေရးသူ ရဲ့ ေရးဖြဲ႔မွဳ အားလည္း ကၽြန္ အရမ္း နွစ္သက္ေက်နပ္မိပါတယ္ ။

လာဗင္ဒါ နံ႔ေတြ ေမြးထံုေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကၽြန္မ...... ၾကိဳက္နွစ္သက္ေသာ ၊ ကၽြန္မ . . ခံစားရေသာ ...ရင္ထဲသို႔ က်င္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားေစေသာ စာေရးသူ၏ ေအာက္ပါ စာသားေလးမ်ားအား..... ကၽြန္မရဲ့ ဘ၀ရဲ႔အပုိင္း အစေလးမ်ား လို႔ေခၚတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ စာမ်က္နွာထဲမွာ ခ်ေရးေနမိပါတယ္ ။ လာဗင္ဒါ ဟာလည္း က်ၽြန္မ ဒီစာအုပ္ေလးကေန စျပီးရင္းနွီးတာျဖစ္ပါတယ္ ။

ပညာတတ္ရင္ အျပစ္ကို မလုပ္မိဘူး ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကိုပဲလုပ္ျဖစ္တယ္။ ပညာတတ္ရင္ ငရဲမလားဘူး။ နိဗာန္ကိုေရာက္မယ္ ။ ပညာက အဲ့ဒိေလာက္ထိ ဘ၀မွာ အေရးၾကီးတယ္ ။

ယခုစာအုပ္ထဲတြင္ စာေရးသူ ေရးသားထားေသာ  ျပန္လည္ေဆြးေနြးျခင္းမ်ိဳး အား ကၽြန္မ အရမ္းသေဘာက်မိပါသည္။ ခေလးတေယာက္စီမွ မတူညီေသာ ေတြးေခၚမွု  သူ႔တို႔ ဦးေနွာက္ျဖင့္ နုိင္သေလာက္ သိထားၾကမွု ၊ ဒါမွ မွားယြင္းစြာသိေနေသာ အသိအား ျပန္လည္ေဆြးေနြးမွသာလွ်င္ မွန္ကန္ေသာ အသိကို ရရွိမည္ကို ယခုစာအုပ္ကေဖာ္ညႊန္းထားသည္။ 
ျမန္မာနုိင္ငံမွ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားနွင့္ ဆရာ - ဆရာမ မ်ား မိမိတို႔သင္ၾကားေသာ သင္ခန္းစာမ်ားအား ျပန္လည္ေဆြးေႏြးျခင္း ....... ကၽြန္မေတာ့ မၾကံဳခဲ့ရပါ ။ တပုဒ္သင္ျပီး တပုဒ္ျပီးပါသည္။ တေယာက္နွင့္တေယာက္ ၏ အျမင္မ်ားဖလွယ္ ျခင္း ။ ေဆြးေနြးျခင္း  အၾကံျပဳျခင္း ကၽြန္မေတာ့ မၾကံဳခဲ့ရပါ။ ဒါက်က္ ဒါေျဖ ျဖင့္ ၊ ဒီလိုနဲ႔သာ ျပီးဆံုးခဲ့ေသာ ျမန္မာနုိင္ငံ၏ ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ပါသည္  ။ 




 
ဆက္ပါအံုးမည္။

အားနည္းခ်က္မ်ား

ခံစားခ်က္ကုိ အရမ္းအေလးထားတတ္တဲ့သူေတြက ဒီလုိမ်ဳိးေလးျဖစ္တတ္တယ္

1 . ကိစၥတစ္ခုကုိ အၾကာႀကီးေတြးတတ္ၿပီး မဟုတ္တာေတြစဥ္းစားတတ္တယ္

2 . ေက်နပ္လြယ္ၿပီး ဒဏ္ရာရလြယ္တယ္

3 . အပယ္ခံထားရသလုိမ်ဳိးႀကီးတခ်ိန္လုံးခံစားေနမိတယ္

4 . သံသယမ်ားတတ္တယ္ ဒါေပမဲ့အၿမဲတမ္းအေကာင္းဘက္ကေတြးတတ္တယ္

 

5 . နည္းနည္းေလး ျပသာနာျဖစ္တာနဲ႔ ယုံထင္ေၾကာင္ထင္ေတြစဥ္းစားေနတတ္တယ္

6 . ဘာမွန္းမသိတဲ့အထီးက်န္ဆန္မႈ ဘယ္လုိမွမခုခံႏုိင္တဲ့ေၾကာက္ရြံ ႔မႈေတြရွိတတ္တယ္

7 . ကုိယ့္ကုိ ဘယ္သူကမွစိတ္ထဲမွာအေလးမထားၾကဘူးလုိ႔ အၿမဲေတြးေနတတ္တယ္

8 . တကယ္စိတ္ပါလာတဲ့အခါ ဘာကုိမွဂရုမစုိက္ပဲလုပ္တတ္တယ္

9 . တခါတေလက် ေလာကႀကီးထဲေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ကူးေတြရွိတတ္တယ္

10 . တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလွ်ာက္ရင္ျမန္တယ္

11 . သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ ့မွာေတာ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္ဆုိ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ေနတတ္တယ္